Red Herring

اگر به دنبال تماشای فیلمی با ریتم نسبتاً تند و تلاش برای ایجاد تعلیق هستید، «رد هرینگ» ممکن است تا حدی رضایت شما را جلب کند. فیلمبرداری در لوکیشن‌های واقعی لاس وگاس و حضور بازیگرانی چون هالی والانس و وینسنت پاستوره، می‌توانند برای علاقه‌مندان به این سبک، جذابیت‌هایی داشته باشند. با این حال، انتظار تجربه‌ای عمیق یا نوآورانه نداشته باشید.

نقاط قوت اصلی «رد هرینگ» را باید در تلاش کارگردان برای حفظ ریتم و ایجاد حس تعلیق در لایه‌های داستانی جستجو کرد. فیلم سعی می‌کند با معرفی شخصیت‌های متعدد و سرنخ‌های گمراه‌کننده، مخاطب را تا انتها درگیر نگه دارد. فیلمبرداری نیز در برخی صحنه‌ها توانسته است اتمسفر مورد نظر داستان را تا حدی منتقل کند، اما این موارد به تنهایی قادر به جبران ضعف‌های فیلمنامه و بازی‌ها نیستند.

«رد هرینگ» در ژانر جنایی، معمایی و درام دسته‌بندی می‌شود. این فیلم تلاش می‌کند تا با الهام از آثار نوآر، داستانی پر از دسیسه، قتل و تعقیب و گریز را روایت کند. اما در عمل، بیشتر به یک فیلم تلویزیونی با بودجه کم شباهت پیدا می‌کند که فاقد عمق لازم برای رقابت با آثار شاخص این ژانر است. فضای لاس وگاس می‌توانست بستری مناسب برای چنین داستانی باشد، اما استفاده از آن نیز چندان خلاقانه نیست.

تماشای «رد هرینگ» می‌تواند تجربه‌ای باشد برای درک چگونگی ساخت فیلم‌های جنایی با بودجه محدود و تلاش برای ایجاد پیچیدگی در روایت. شاید بتوان از آن به عنوان یک نمونه برای مطالعه فیلمنامه‌هایی که سعی در استفاده از عنصر «رد هرینگ» (سرنخ گمراه‌کننده) دارند، یاد کرد. با این حال، دستاورد اصلی این فیلم، اثری قابل تأمل یا ماندگار نیست.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابه با فضایی پر رمز و راز و تعلیق در ژانر جنایی هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «هفت» (Se7en) یا «زودیاک» (Zodiac) را ببینید که در پرداخت داستان و شخصیت‌پردازی بسیار قوی‌تر عمل کرده‌اند. همچنین، اگر به فضای فیلم‌های پر زد و خورد در لاس وگاس علاقه دارید، «کازینو» (Casino) گزینه‌ی مناسبی خواهد بود.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.