Amnesiac

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که شما را به چالش بکشد و مجبور کند تا پایان فیلم به دنبال کشف حقیقت باشید، «فراموشی» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با فضاسازی گیرا و بازی‌های تأثیرگذار، به خصوص از سوی کیت هادسون در نقش همسر مرموز، توانسته تجربه‌ای پرتنش و تأمل‌برانگیز را ارائه دهد. فیلمبرداری و طراحی صحنه نیز در خدمت ایجاد اتمسفر وهم‌آلود فیلم قرار گرفته‌اند و به غرق شدن بیشتر در دنیای پر از ابهام شخصیت اصلی کمک می‌کنند.

یکی از نقاط قوت اصلی فیلم، توانایی آن در ایجاد تعلیق و حفظ حس عدم اطمینان است. بازی کیت هادسون در نقش زنی که انگیزه‌هایش مبهم است، بسیار چشمگیر است و شباهت‌هایی به بازی نیکول کیدمن در فیلم «دیگران» دارد. این فیلم به خوبی توانسته است حس گرفتار شدن و پارانویا را به تصویر بکشد. با این حال، برخی منتقدان معتقدند که ریتم فیلم کند است و پیچش داستانی آن، هرچند جذاب، اما برای برخی از مخاطبان قابل پیش‌بینی است.

«فراموشی» در ژانر درام روانشناختی قرار می‌گیرد، اما با ادغام عناصر ترسناک، معمایی و هیجان‌انگیز، تجربه‌ای چندوجهی را به مخاطب ارائه می‌دهد. این فیلم به مانند آثاری چون «میسری» استیون کینگ یا فیلم‌های روانشناختی که در آن‌ها واقعیت شخصیت اصلی زیر سوال می‌رود، عمل می‌کند. کارگردانی پولیش سعی در ایجاد فضایی دلهره‌آور و در عین حال متکی بر بازی‌های درونی شخصیت‌ها دارد.

این فیلم با فیلمنامه‌ای که سعی در پیچاندن روایت دارد و بازی‌های قابل قبول، به خصوص از سوی هادسون، مخاطب را تا انتها درگیر نگه می‌دارد. فضاسازی هنرمندانه و استفاده از نورپردازی مناسب، به تشدید حس اضطراب و تعلیق کمک شایانی کرده است. «فراموشی» اثری است که اگرچه ممکن است ایراداتی در ریتم یا میزانسن داشته باشد، اما در مجموع توانسته یک تریلر روانشناختی قابل قبول و سرگرم‌کننده را به نمایش بگذارد.

اگر از فیلم «فراموشی» لذت بردید و به داستان‌های معمایی با پیچش‌های روانشناختی علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «جزیره شاتر» (Shutter Island)، «هویت» (Identity)، «ورود» (Arrival) و «سکوت بره‌ها» (The Silence of the Lambs) را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.