Those Who Walk Away

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که بر پایه‌ی روابط انسانی و ترس‌های درونی بنا شده، «کسانی که دور می‌شوند» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. بازی خوب بازیگران اصلی، به‌خصوص بوبو استوارت، و فضاسازی‌های گاه‌به‌گاه ترسناک، فیلم را دیدنی کرده است. ریتم فیلم در نیمه‌ی اول سرعت خوبی دارد و مخاطب را با خود همراه می‌کند، هرچند در ادامه دچار افت و خیز می‌شود.

نقطه‌ی قوت اصلی فیلم، ایده‌ی اولیه‌ی آن و تلاش برای ترکیب ژانرهای درام و وحشت است. شیمی بین شخصیت‌های اصلی و فضایی که برای قرار اولشان ساخته می‌شود، کنجکاوی‌برانگیز است. فیلمبرداری و فضاسازی در بخش‌هایی از فیلم موفق عمل کرده و توانسته حس تعلیق و اضطراب را به خوبی منتقل کند. با این حال، ضعف فیلمنامه در نیمه‌ی دوم و ناتوانی در حفظ انسجام روایی، از نقاط ضعف آن محسوب می‌شود.

«کسانی که دور می‌شوند» در ژانر وحشت، درام و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد و سعی دارد با رویکردی روانشناختی، ترس را از طریق تجربیات تلخ شخصیت‌ها به تصویر بکشد. این فیلم در دسته آثار مستقل (Indie) قرار می‌گیرد که اغلب با بودجه‌ی محدود، خلاقیت زیادی را در روایت و فضاسازی به خرج می‌دهند، اما گاهی در پرداخت نهایی دچار مشکل می‌شوند.

این فیلم با بودجه‌ی محدود خود، توانسته تا حدی در ایجاد فضایی وهم‌آلود و ترسناک موفق عمل کند. بازی روان بوبو استوارت و دیگر بازیگران، به باورپذیری شخصیت‌ها کمک کرده است. همچنین، موسیقی متن فیلم در بسیاری از سکانس‌ها به خوبی با فضای داستان هماهنگ شده و به تجربه‌ی تماشاگر عمق می‌بخشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «خانه‌ی پاپاکولا» (The Pope's Exorcist) را برای فضاسازی وهم‌آلود و «مون‌لایت» (Moonlight) را برای درام روانشناختی و شخصیت‌پردازی عمیق دنبال کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.