Mimesis Nosferatu

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که به جای اتکا به جلوه‌های ویژه پرهزینه، بر فضاسازی و ایده مرکزی خود تکیه کند، «مایمسیس: نفراتو» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. حضور بازیگران کهنه‌کاری چون لنس هنریکسن و کریستی سوانسون، به فیلم وزنی اضافه کرده است. این اثر به خصوص برای علاقه‌مندان به سینمای کلاسیک وحشت و کسانی که از فیلم‌هایی با ساختار متای سینمایی (meta-cinematic) لذت می‌برند، جذاب خواهد بود. فیلم تلاش می‌کند تا با ادای احترام به «نفراتو»ی فریدریش ویلهلم مورنائو، نگاهی تازه به این داستان کلاسیک بیندازد.

نقطه قوت اصلی فیلم، ایده اولیه و تلاش برای ترکیب دو جهان نمایشی و واقعی است. فضاسازی تئاتری و مینیمالیستی فیلم، به خصوص با در نظر گرفتن بودجه‌ی محدود، قابل تحسین است و یادآور زیبایی‌شناسی فیلم صامت اصلی است. بازی لنس هنریکسن، هرچند کوتاه، حضوری تاثیرگذار دارد. با این حال، فیلم در ریتم و پیشبرد روایت گاهی دچار ضعف است و ممکن است برخی مخاطبان، به خصوص آن‌هایی که انتظار اکشن و ترس‌های لحظه‌ای دارند، آن را کند بیابند. فیلمنامه می‌توانست در پرداخت شخصیت‌ها و ایجاد تعلیق، قوی‌تر عمل کند.

«مایمسیس: نفراتو» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما به طور خاص به زیرژانر وحشت متا (meta-horror) و فیلم‌های اسلشر با چاشنی درام نوجوانانه نزدیک است. این فیلم با الهام مستقیم از «نفراتو» (۱۹۲۲)، یکی از پایه‌های سینمای وحشت، سعی در بازتفسیر آن دارد. در حالی که فیلم اصلی مورنائو بیشتر بر ایجاد فضایی وهم‌آلود و ترسناک تمرکز داشت، این اثر مدرن، لایه‌هایی از درام و تعارضات بین فردی را به داستان اضافه می‌کند و به نوعی به ماهیت خودِ عملِ بازیگری و اجرای نمایش می‌پردازد.

این فیلم تجربه‌ای متفاوت از اقتباس‌های معمول ژانر وحشت ارائه می‌دهد. «مایمسیس: نفراتو» نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با ایده‌های خلاقانه و فضاسازی هوشمندانه، حتی با بودجه کم، اثری قابل تامل در ژانر وحشت خلق کرد. فیلم بیننده را به فکر فرو می‌برد که چگونه هنر می‌تواند بر واقعیت تاثیر بگذارد و مرزهای بین این دو چگونه کمرنگ می‌شود. این اثر، نگاهی نوستالژیک به تاریخ سینمای وحشت دارد و در عین حال، داستانی معاصر را روایت می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «سایه خون‌آشام» (Shadow of the Vampire) به خاطر نگاهی متفاوت به اسطوره‌ی دراکولا و «جیغ» (Scream) به خاطر رویکرد متا و هوشمندانه به ژانر وحشت را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.