Never Better

اگر به دنبال فیلمی هستید که هم شما را بخنداند و هم به فکر فرو ببرد، «هرگز بهتر» انتخاب مناسبی است. این فیلم با نگاهی تازه به تجربه قرنطینه، توانسته است احساسات و دغدغه‌های بسیاری از افراد را در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ منعکس کند. بازی درخشان سوفیا برایانت در نقش تریس، نقطه قوت اصلی فیلم است و او به خوبی توانسته چالش‌های درونی و بیرونی شخصیتش را به نمایش بگذارد. فضاسازی فیلم نیز به خوبی حس انزوا و اضطراب دوران قرنطینه را منتقل می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در صداقت و شجاعت آن در پرداختن به موضوعاتی است که بسیاری از فیلم‌ها از آن‌ها پرهیز می‌کنند. فیلمنامه با ظرافت، کمدی را با درام تلفیق کرده و از تبدیل شدن اثر به یک درام صرفاً تلخ جلوگیری می‌کند. بازی بازیگران، به خصوص نقش اصلی، بسیار طبیعی و قابل باور از کار درآمده است. با این حال، برخی ممکن است ریتم فیلم را در بخش‌هایی کند بدانند، اما این کندی به فضاسازی و عمق بخشیدن به شخصیت‌ها کمک می‌کند.

«هرگز بهتر» در ژانر کمدی-درام قرار می‌گیرد، اما به شکلی هوشمندانه از کلیشه‌های این ژانر فراتر می‌رود. این فیلم نه تنها یک کمدی سیاه درباره زندگی در دوران قرنطینه است، بلکه نگاهی عمیق به بیماری مزمن (فیستولیز کیستیک) و تأثیر آن بر سلامت روان دارد. ترکیب این عناصر، تجربه‌ای منحصربه‌فرد و تأثیرگذار را برای مخاطب رقم می‌زند که کمتر در سینمای جهان دیده شده است.

تماشای «هرگز بهتر» می‌تواند دیدگاه شما را نسبت به تجربیات افرادی که با بیماری‌های مزمن دست و پنجه نرم می‌کنند، عمیق‌تر کند. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که حتی در سخت‌ترین شرایط، امید و طنز می‌توانند ابزارهای قدرتمندی برای بقا باشند. همچنین، با توجه به ریتینگ نسبتاً پایین در IMDB، این فیلم فرصتی است تا یک اثر مستقل و جسورانه را کشف کنید که شاید از دید بسیاری پنهان مانده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «داستان ازدواج» (Marriage Story) را برای درام عمیق و شخصیت‌پردازی قوی، و شاید «پالم اسپرینگز» (Palm Springs) را برای نگاهی متفاوت و کمدی به مفاهیم تکرار و زمان، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.