I've Got Issues

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول سینمایی هستید، «من مشکل دارم» می‌تواند انتخاب جالبی باشد. این فیلم برای کسانی است که از کمدی‌های سیاه و نگاهی تلخ و شیرین به زندگی لذت می‌برند و حاضرند خود را به دست روایت‌های غیرخطی و شخصیت‌های شاید آشفته اما انسانی بسپارند. فضاسازی فیلم و ریتم نامتعارف آن، تجربه‌ای منحصر به فرد را رقم می‌زند که ممکن است برای برخی بسیار جذاب باشد.

نقطه قوت اصلی فیلم در جسارتش برای پرداختن به موضوعاتی است که اغلب نادیده گرفته می‌شوند و در توانایی‌اش برای یافتن لحظات کمدی در دل موقعیت‌های دراماتیک و ناامیدکننده. بازی بازیگران، به‌خصوص در به تصویر کشیدن تردیدها و اضطراب‌های شخصیت‌ها، قابل قبول است. با این حال، ساختار اپیزودیک و گاه پراکنده فیلم می‌تواند برای برخی مخاطبان گیج‌کننده باشد و ریتم فیلم گاهی دچار افت می‌شود.

«من مشکل دارم» در ژانر کمدی-درام قرار می‌گیرد، اما به شکلی است که مرزهای این دو ژانر را جابجا می‌کند. این فیلم بیشتر به سمت کمدی سیاه و سورئال گرایش دارد تا کمدی‌های رایج. کارگردانی استیو کالینز، با تکیه بر موقعیت‌های غیرمنتظره و دیالوگ‌های گاهی گزنده، فضایی را می‌سازد که در آن خنده با اندوه در هم می‌آمیزد. فیلمبرداری نیز در خدمت این فضاسازی نامتعارف است و به خوبی حس آشفتگی و سردرگمی را منتقل می‌کند.

این فیلم می‌تواند مخاطب را به تفکر درباره ماهیت مشکلات روزمره و چگونگی مواجهه با آن‌ها وادار کند. «من مشکل دارم» نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با نگاهی متفاوت به مسائل، حتی در دل ناامیدی‌ها، لحظاتی از طنز و رهایی را یافت. این فیلم به دلیل نگاه خاص خود به زندگی و شکستن کلیشه‌ها، تجربه‌ای به‌یادماندنی خواهد بود، هرچند که این تجربه ممکن است برای همه خوشایند نباشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار استیو کالینز یا فیلم‌هایی با لحنی مشابه و نگاهی کمدی-درام به مسائل وجودی مانند «خداحافظی طولانی» (The Long Goodbye) اثر رابرت آلتمن یا «مرده» (Paterson) ساخته جیم جارموش را ببینید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.