Influenza

اگر به دنبال فیلمی هستید که بتواند شما را هم بخنداند و هم بترساند، و در عین حال نگاهی انتقادی به فرهنگ سلبریتی و دنیای مجازی داشته باشد، «آنفولانزا» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. کارگردانی فلیکس شفر تلاش کرده تا با فضاسازی مناسب و ریتم نسبتاً تند، مخاطب را درگیر نگه دارد. اگرچه فیلم از نظر فنی و بازیگری در سطح بالایی قرار ندارد، اما ایده‌ی اصلی آن و ترکیب ژانری‌اش، جذابیت‌های خاص خود را دارد.

قوت اصلی «آنفولانزا» در ایده‌ی اولیه‌اش نهفته است؛ تلفیق هراس از ویروس‌های واقعی با «آنفولانزای» مجازی شهرت. فیلم در به تصویر کشیدن جنون اینفلوئنسرها برای وایرال شدن، موفق عمل می‌کند. اما ضعف فیلمنامه در پرداخت شخصیت‌ها و گاهی منطق روایی، باعث می‌شود که پتانسیل کامل این ایده شکوفا نشود. فیلمبرداری و جلوه‌های ویژه نیز در حد متوسطی قرار دارند و شاید نتوانند انتظار طرفداران فیلم‌های ترسناک پروداکشن بالا را برآورده کنند.

«آنفولانزا» در ژانر کمدی-وحشت قرار می‌گیرد، زیرشاخه‌ای که در سال‌های اخیر طرفداران زیادی پیدا کرده است. این ژانر به فیلمسازان اجازه می‌دهد تا با استفاده از عناصر طنز، ترس را تعدیل کنند یا برعکس، با قرار دادن موقعیت‌های هولناک در بستری کمدی، تأثیرگذاری اثر را دوچندان کنند. فیلم تلاش می‌کند تا با شوخی‌های موقعیتی و گاهی سیاه، فضای ترسناک را بشکند، اما در حفظ تعادل بین این دو ژانر، همیشه موفق نیست.

این فیلم به طور کلی تجربه‌ای سرگرم‌کننده و قابل قبول در ژانر کمدی-وحشت ارائه می‌دهد. مخاطب با دیدن «آنفولانزا» می‌تواند نگاهی طنزآلود و در عین حال هشداردهنده به زندگی اینفلوئنسرها و تاثیرات منفی شبکه‌های اجتماعی پیدا کند. فیلم توانسته است با بودجه‌ای احتمالاً محدود، اثری قابل قبول تولید کند که ایده‌های جدیدی را به چالش می‌کشد.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابهی هستید که نگاهی هجوآمیز به فرهنگ عامه و رسانه‌های اجتماعی دارند و یا ژانر وحشت را با عنصری غیرمنتظره ترکیب می‌کنند، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «مرگ زیبا» (Drop Dead Gorgeous) با رویکرد کمدی سیاه به رقابت‌های زیبایی، و یا «سیگنال ورود ممنوع» (Broadcast Signal Intrusion) با فضایی مرموز و انتقادی به رسانه را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.