Stuffings

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک خالص و پر از جامپ‌اسکر هستید، «یَلدا» احتمالاً انتخاب مناسبی نیست. اما اگر از تجربه‌های سینمایی متفاوت، کمدی‌های سیاه با رگه‌هایی از وحشت و فضاسازی‌های خاص لذت می‌برید و می‌توانید کمبودهای بودجه‌ای را نادیده بگیرید، این فیلم می‌تواند سرگرمی متفاوتی را برایتان فراهم کند. تماشای آن بیشتر به کسانی توصیه می‌شود که کنجکاوند ببینند چگونه یک داستان با پتانسیل ترسناک، در قالبی کمدی و با رویکردی غیرمتعارف روایت می‌شود.

قوی‌ترین نقطه «یَلدا» را می‌توان در ایده اولیه و تلاش برای ترکیب دو ژانر متضاد کمدی و ترسناک جستجو کرد. کارگردانی سعی دارد با اتکا به بازی‌های اغراق‌آمیز و موقعیت‌های موقعی، لحظات خنده‌داری بیافریند، اما گاهی ریتم فیلم کند شده و از ضربه اصلی خود در ایجاد وحشت باز می‌ماند. فیلمبرداری در خدمت فضاسازی منطقه کوهستانی است، اما جزئیات بصری آنچنان چشمگیر نیستند که بتوانند ضعف‌های روایی را بپوشانند.

این فیلم در دسته کمدی-ترسناک قرار می‌گیرد، اما باید گفت که وزن بیشتری به سمت کمدی، به خصوص کمدی سیاه، متمایل است. در کنار آن، عناصری از وحشت وجود دارد که بیشتر جنبه روانی و ایجاد تعلیق دارند تا ترس مستقیم. این ترکیب ژانری، «یَلدا» را در ردیف فیلم‌هایی قرار می‌دهد که سعی دارند با بازی با کلیشه‌های ژانر وحشت، تجربه‌ای تازه ارائه دهند، هرچند موفقیت آن در این زمینه کاملاً نسبی است.

تماشاگران «یَلدا» در صورت پذیرش محدودیت‌های آن، با تجربه‌ای روایی روبرو می‌شوند که تلاش می‌کند از مسیرهای تکراری فاصله بگیرد. فیلم به طور غیرمستقیم به نقد فرهنگ سلبریتی و سطحی‌نگری در شبکه‌های اجتماعی می‌پردازد و تقابل آن با سنت‌های خاص و گاهی خشن جوامع کوچک را به تصویر می‌کشد. بازی بازیگران، به خصوص در خلق شخصیت‌های اغراق‌شده، می‌تواند برای علاقه‌مندان به کمدی‌های بزن‌بزن جالب باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «کلبه‌ای در جنگل» (The Cabin in the Woods) را برای ترکیب هوشمندانه ژانر وحشت و کمدی، «کشتار با اره برقی در تگزاس» (The Texas Chain Saw Massacre) برای فضای ترسناک روستایی و «شاون آو دد» (Shaun of the Dead) برای کمدی ترسناک موفق، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.