Smash Cut

اگر از علاقه‌مندان سینمای کالت و فیلم‌های کم‌بودجه‌ای هستید که جسارت تجربه‌های نو را دارند، «اسمَش کات» می‌تواند تجربه‌ای سرگرم‌کننده باشد. این فیلم با حضور بازیگرانی چون مایکل بریمن و دیوید هس که سابقه‌ی حضور در آثار ترسناک را دارند، خود را به عنوان یک ادای احترام به سینمای گُر (Gore) و فیلم‌های دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی معرفی می‌کند. طنز سیاه و موقعیت‌های غافلگیرکننده، در کنار بازی‌های خاص بازیگران، می‌تواند برای مخاطبی که به دنبال چیزی فراتر از کلیشه‌های رایج است، جذاب باشد. دیدن این فیلم فرصتی است برای گشت و گذار در دنیایی که خلاقیت با جنون درآمیخته است.

قدرت اصلی «اسمَش کات» در جسارتش برای شوخی با ژانر وحشت و سینمای بدنه نهفته است. فیلمنامه تلاش می‌کند تا با ارجاعات متعدد به سینمای کلاسیک ترسناک و بازی با کلیشه‌های این ژانر، مخاطب را بخنداند و همزمان او را به فکر فرو ببرد. فضاسازی فیلم، هرچند با امکانات محدود، توانسته است اتمسفری وهم‌آلود و در عین حال کمدی ایجاد کند. فیلمبرداری نیز با انتخاب زاویه‌های دید گاه غیرمتعارف، به این فضا دامن می‌زند. اما باید در نظر داشت که ریتم فیلم گاهی کند می‌شود و فیلمنامه در پرداخت برخی شخصیت‌ها و موقعیت‌ها دچار ضعف می‌شود که ممکن است برای همه مخاطبان دلپذیر نباشد.

«اسمَش کات» در ژانر کمدی-وحشت قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت کمدی سیاه و فیلم‌های ترسناک درجه B (B-movie) متمایل است. این فیلم تلاشی است برای ادای احترام به سبک فیلم‌هایی که با بودجه کم و ایده‌های جاه‌طلبانه ساخته می‌شدند و اغلب با اغراق در خشونت و جلوه‌های ویژه همراه بودند. کارگردان، لی دماربل، پیش از این نیز با فیلم‌هایی مانند «Jesus Christ Vampire Hunter» در این فضا تجربه داشته است. این فیلم به نوعی بازگشتی به دوران طلایی سینمای وحشتِ سرگرم‌کننده و در عین حال کمی مضحک است، جایی که ترس با خنده در هم می‌آمیزد.

تماشای «اسمَش کات» تجربه‌ای است از سینمایی که قواعد را زیر پا می‌گذارد. این فیلم با نمایش خلاقیت در محدودیت، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با ترکیب ژانرهای مختلف و نگاهی غیرمتعارف، اثری به یاد ماندنی خلق کرد. بازیگران کهنه‌کار ژانر وحشت، حضوری قدرتمند و به یاد ماندنی در این اثر دارند و دیالوگ‌های فیلم، که گاهی به شکلی هوشمندانه نوشته شده‌اند، به غنای اثر افزوده‌اند. این فیلم بیش از هر چیز، گامی است در جهت شناخت سینمای مستقل و جسور کانادا.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «The Evil Dead» (1981) به خاطر فضای کالت و ترکیب وحشت و کمدی، «Re-Animator» (1985) برای ایده‌های جسورانه و جلوه‌های ویژه خاص، و «Tucker & Dale vs. Evil» (2010) به دلیل بازی با کلیشه‌های ژانر وحشت و طنز سیاه را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.