Sorority Row

اگر از علاقه‌مندان به فیلم‌های اسلشر دهه ۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ هستید و از تعقیب و گریزهای پرتنش و صحنه‌های خونین با خلاقیت در طراحی قتل‌ها لذت می‌برید، «کوی دانشگهی» می‌تواند گزینه سرگرم‌کننده‌ای باشد. این فیلم با فضاسازی مناسب و ریتم نسبتاً پرتحرک خود، تجربه‌ای هیجان‌انگیز را برای علاقه‌مندان به این زیرژانر فراهم می‌کند.

نقاط قوت فیلم عمدتاً در اجرای خوب صحنه‌های قتل و فیلمبرداری آن نهفته است. کارگردانی استوارت هندلر توانسته است تنش لازم را در لحظات حساس ایجاد کند و جلوه‌های ویژه خونین، اگرچه ممکن است برای همه سلیقه‌ها خوشایند نباشد، اما در چارچوب ژانر، خلاقانه و تاثیرگذار به نظر می‌رسند. بازی بازیگران نیز در حد انتظار برای یک فیلم اسلشر است و به خوبی توانسته‌اند کلیشه‌های شخصیت‌های این نوع فیلم‌ها را به تصویر بکشند.

«کوی دانشگهی» در دسته فیلم‌های اسلشر (Slasher) و معمایی قرار می‌گیرد که ریشه‌های آن به فیلم‌هایی چون «خانه وحشت در کوی دانشگهی» (The House on Sorority Row) محصول ۱۹۸۳ بازمی‌گردد، اما این فیلم در واقع بازسازی آن اثر نیست، بلکه از فرمول مشابهی بهره می‌برد. این ژانر معمولاً بر روی گروهی از شخصیت‌ها تمرکز دارد که توسط یک قاتل مرموز یکی‌یکی کشته می‌شوند و اغلب با تم‌های پنهان‌کاری، انتقام و رازهای گذشته گره خورده است.

این فیلم در گیشه موفقیت چندانی کسب نکرد و در زمان اکران با نقدهای متفاوتی روبرو شد. برخی منتقدان آن را تلاشی قابل قبول در چارچوب ژانر اسلشر و سرگرم‌کننده دانستند، در حالی که عده‌ای دیگر آن را تکراری و فاقد اصالت قلمداد کردند. با این حال، فیلم توانسته مخاطبان وفادار خود را در میان علاقه‌مندان به فیلم‌های ترسناک پیدا کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «جیغ» (Scream) وس وس کراون، «می‌دانم تابستان پیش چه کردی» (I Know What You Did Last Summer) و «آخرین خانه در سمت چپ» (The Last House on the Left) را نیز تماشا کنید که همگی در ژانر اسلشر و با تم‌های مشابهی ساخته شده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.