Black Box

اگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که شما را به فکر فرو ببرند و با پیچش‌های داستانی غافلگیر کنند، «جعبه سیاه» می‌تواند گزینه مناسبی باشد. فضاسازی فیلم، همراه با بازی‌های قوی، به‌خصوص از سوی مامودو آتیه در نقش اصلی و فیلیشیا رشاد، تجربه‌ای جذاب و تا حدی دلهره‌آور را رقم می‌زند. این فیلم به خصوص برای طرفداران ژانر علمی-تخیلی و رازآلود که از داستان‌های با پایان‌بندی غیرمنتظره لذت می‌برند، تماشایی است.

قدرت اصلی فیلم در طرح یک ایده جذاب علمی-تخیلی و تلاش برای بسط آن در یک چارچوب دراماتیک است. بازی‌ها، به‌ویژه نقش‌آفرینی فیلیشیا رشاد که حضوری قدرتمند دارد، به باورپذیری دنیای فیلم کمک شایانی می‌کند. کارگردانی امانوئل اوسی-کوفور نیز سعی دارد ریتم مناسبی به روایت ببخشد، اما گاهی اوقات فیلمنامه دچار افت می‌شود و برخی نقاط داستانی قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسند.

«جعبه سیاه» در مرز بین ژانرهای مختلفی چون علمی-تخیلی، ترسناک و معمایی حرکت می‌کند. در حالی که المان‌های ترسناک و دلهره‌آور در فیلم وجود دارند، هسته اصلی آن بر پایه مفاهیم علمی-تخیلی و روانشناختی بنا شده است. این فیلم را می‌توان در ادامه آثار مشابهی چون «آینه سیاه» (Black Mirror) یا «منطقه گرگ و میش» (The Twilight Zone) قرار داد که به بررسی جنبه‌های تاریک تکنولوژی و روان انسان می‌پردازند.

این فیلم با طرح مضامینی چون هویت، حافظه و تاثیرات تکنولوژی بر زندگی انسان، توانسته تا حدی نظر مخاطبان را جلب کند. فیلمبرداری و طراحی صحنه نیز در خدمت ایجاد فضایی وهم‌آلود و متناسب با ژانر خود قرار گرفته است. پتانسیل بالای ایده اولیه، نقطه قوتی است که فیلم را از آثار کلیشه‌ای متمایز می‌کند، هرچند اجرای کامل این پتانسیل با چالش‌هایی روبرو بوده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «بلایای طبیعی» (Arrival) را برای پرداخت عمیق به مفاهیم علمی-تخیلی و «من را به یاد بیاور» (Remember Me) با بازی رابرت پتینسون را برای درام انسانی و دستکاری حافظه تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.