Hot Tub Time Machine 2

اگر از دنباله‌روی‌های غیرمنتظره و طنز سیاه و گاهاً سخیف لذت می‌برید، «ماشین زمان هات‌داگ ۲» می‌تواند گزینه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. این فیلم به هیچ وجه ادعای شاهکار بودن ندارد، اما برای کسانی که به دنبال خنده‌های بی‌پرده و شوخی‌های جسورانه هستند، لحظات قابل توجهی را ارائه می‌دهد. بازیگران اصلی با شیمی خوب خود، بار اصلی کمدی را به دوش می‌کشند و تلاش می‌کنند تا با انرژی خود، ضعف‌های فیلمنامه را پوشش دهند.

نقاط قوت اصلی فیلم در بازی‌های بداهه‌گونه و شوخی‌های ناگهانی آن نهفته است. بازیگران اصلی، به خصوص راب کوردری و کریگ رابینسون، با تجربه‌ی خود در کمدی، توانسته‌اند لحظات خنده‌داری خلق کنند. همچنین، ارجاعات به فرهنگ عامه و شوخی با کلیشه‌های ژانر علمی-تخیلی، می‌تواند برای علاقه‌مندان جذاب باشد. با این حال، ریتم فیلم گاهی افت می‌کند و فیلمنامه در پرداخت شخصیت‌ها و پیشبرد منطقی داستان، دچار ضعف است.

این فیلم در ژانر کمدی علمی-تخیلی با چاشنی رمز و راز قرار می‌گیرد. با این حال، تمرکز اصلی آن بر جنبه‌ی کمدی و شوخی‌های رکیک است. عناصر علمی-تخیلی بیشتر به عنوان بستری برای خلق موقعیت‌های کمدی و طنز مورد استفاده قرار گرفته‌اند تا یک داستان علمی قوی. کارگردانی استیو پینک تلاش کرده تا فضایی شاد و پرانرژی را حفظ کند، اما گاهی در کنترل آشفتگی روایی فیلم ناتوان است.

تماشاگران از این فیلم انتظار یک کمدی بی‌دغدغه و سرگرم‌کننده را دارند و «ماشین زمان هات‌داگ ۲» در این زمینه تا حدودی موفق عمل می‌کند. فیلم موفق شده تا فضایی شاد و پر از شوخی‌های گاه و بی‌گاه را ایجاد کند و با تکیه بر بازیگران خود، سرگرمی قابل قبولی را ارائه دهد. با این حال، از نظر فیلمنامه و عمق داستانی، دستاورد چندانی ندارد و بیشتر بر تکرار فرمول موفقیت قسمت اول متمرکز است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «تد» (Ted) با کمدی رکیک و شخصیت‌پردازی خاصش، «رابطه خونی» (Shaun of the Dead) برای ترکیب کمدی و ژانر دیگر، و «بورات» (Borat) با رویکرد طنز رسانه‌ای و شوخی‌های غیرمتعارفش را نیز تماشا کنید.

این فیلم دنباله‌ی فیلم «ماشین زمان هات‌داگ» (Hot Tub Time Machine) محصول سال ۲۰۱۰ است. برای درک بهتر شخصیت‌ها و اتفاقات، تماشای قسمت اول پیش از این قسمت توصیه می‌شود.