Scream

اگر از طرفداران پر و پا قرص مجموعه جیغ هستید یا به دنبال یک فیلم ترسناک با چاشنی معمای قتل و ارجاعات هوشمندانه به تاریخچه ژانر وحشت می‌گردید، این قسمت می‌تواند رضایت شما را جلب کند. حضور بازیگران قدیمی در کنار چهره‌های جدید، فضایی آشنا و در عین حال نوستالژیک را ایجاد می‌کند و کارگردانان با حفظ ریتم و تعلیق، تجربه‌ای هیجان‌انگیز را ارائه می‌دهند.

قدرت اصلی این فیلم در توانایی‌اش برای ایجاد تعادل میان ادای احترام به گذشته و ارائه تازگی است. فیلمبرداری و فضاسازی صحنه‌ها، به خصوص در لحظات پرتنش، بسیار خوب از آب درآمده و بازی بازیگران، به‌ویژه بازیگران کهنه‌کار، به خوبی از پس نقش‌های خود برآمده‌اند. با این حال، برخی ممکن است ریتم فیلم را در بخش‌هایی کند و پایان‌بندی را تا حدودی قابل پیش‌بینی بدانند، هرچند که این موضوع از لذت کلی تجربه کم نمی‌کند.

«جیغ» (۲۰۲۲) عضوی از ژانر وحشت، رازآلود و هیجان‌انگیز است که به طور خاص به زیرژانر «اسلشر» تعلق دارد. این فیلم با هوشمندی از کلیشه‌های آشنای ژانر وحشت استفاده کرده و همزمان آن‌ها را به چالش می‌کشد. ماهیت خودآگاه فیلم (meta-horror) و ارجاعات مداوم به فیلم‌ها و قواعد ژانر، آن را از بسیاری از آثار مشابه متمایز می‌سازد.

این فیلم موفق می‌شود تا ضمن وفاداری به روح اصلی «جیغ» وستر کراون، مخاطب را با داستانی تازه و شخصیت‌هایی درگیرکننده روبه‌رو کند. کارگردانی دو نفره مت بتی‌نلی-اولپین و تایلر جیلت، توانسته ضربان قلب تماشاگر را بالا نگه دارد و با خلق موقعیت‌های غافلگیرکننده، هیجان را تا انتها حفظ کند. فیلمنامه نیز با لایه‌های داستانی و ارجاعات فراوان، تجربه‌ای غنی برای علاقه‌مندان به سینمای وحشت فراهم می‌آورد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «هالووین» (۲۰۱۸) ساخته دیوید گوردون گرین را برای تجربه‌ای مشابه در احیای یک فرنچایز کلاسیک، و همچنین «خانم در دریاچه» (۱۹۴۶) ساخته رابرت مونتگومری را برای یک معمای قتل نوآر با رویکردی متفاوت تماشا کنید.

این فیلم پنجمین قسمت از مجموعه فیلم‌های «جیغ» است و برای درک بهتر داستان و شخصیت‌ها، توصیه می‌شود ابتدا چهار فیلم قبلی را به ترتیب انتشار تماشا کنید: جیغ (۱۹۹۶)، جیغ ۲ (۱۹۹۷)، جیغ ۳ (۲۰۰۰) و جیغ ۴ (۲۰۱۱).