Trauma (2017)

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از چارچوب‌های سینمایی معمول هستید، «تروما» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با جسارتی که در ترکیب ژانرهای متضاد از خود نشان می‌دهد، اثری است که شما را وادار به تفکر وادار می‌کند. کارگردانی، هرچند بدون نام، سعی در ایجاد یک فضاسازی منحصر به فرد دارد که در آن ترس و خنده در هم تنیده شده‌اند. فیلمبرداری و تدوین نیز در خدمت این هدف قرار گرفته‌اند تا ریتم نامتعارف و در عین حال گیرا را برای مخاطب رقم بزنند. بازی‌ها، اگرچه شاید در ابتدا کمی اغراق‌آمیز به نظر برسند، اما در راستای خدمت به لحن کمدی-وحشت فیلم، قابل قبول هستند.

نقطه قوت اصلی «تروما» در جسارت آن در شکستن تابوها و ترکیب ژانرهایی است که معمولاً در کنار هم قرار نمی‌گیرند. این فیلم سعی دارد تا با استفاده از عناصر سورئال و غیرمنتظره، تجربه‌ای نوستالژیک و در عین حال آزاردهنده را برای بیننده رقم بزند. اما این جسارت گاهی به قیمت از دست رفتن انسجام روایی تمام می‌شود و ممکن است برخی بینندگان را با سوالات بی‌پاسخ رها کند. فیلمنامه به جای پرداختن عمیق به شخصیت‌ها، بیشتر بر موقعیت‌های کمدی-وحشت تمرکز دارد که این می‌تواند هم نقطه قوت و هم ضعف آن محسوب شود.

«تروما» را نمی‌توان به سادگی در یک ژانر خاص طبقه‌بندی کرد. ترکیب کمدی سیاه، وحشت روانشناختی و حتی عناصری از برنامه‌های تاک‌شو، اثری را خلق کرده که شاید بتوان آن را در دسته فیلم‌های تجربی یا آوانگارد قرار داد. این فیلم با الهام از رویکردهای سینمایی که سعی در ایجاد شوک و غافلگیری دارند، فضایی خاص را ایجاد می‌کند که یادآور برخی آثار اروپایی یا سینمای مستقل است که از چارچوب‌های مرسوم فاصله می‌گیرند.

تماشای «تروما» می‌تواند دریچه‌ای به سوی سینمایی باز کند که از هنجارهای رایج فاصله گرفته و به دنبال خلق تجربه‌هایی نو و گاه چالش‌برانگیز برای مخاطب است. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که سینما می‌تواند ابزاری قدرتمند برای کاوش در جنبه‌های تاریک و خنده‌دار وجود انسان باشد و مرزهای ژانرها تا چه حد قابل انعطاف هستند. درک و پذیرش این فیلم نیازمند ذهنی باز و آمادگی برای پذیرش روایت‌های غیرمتعارف است.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابهی هستید که ژانرهای مختلف را با خلاقیت ترکیب می‌کنند، پیشنهاد می‌کنیم به سراغ فیلم‌هایی مانند «کشتار» (Cannibal Holocaust) برای جنبه‌های تکان‌دهنده و ساختارشکنانه، «مهمانی» (The Party) از سالی پاتر برای کمدی سیاه و فضاسازی خاص، یا حتی «سگ‌های انباری» (Reservoir Dogs) از کوئنتین تارانتینو برای روایت غیرخطی و دیالوگ‌های جسورانه بروید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.