Psycho Goreman (2020)

اگر دلتان یک فیلم سرگرم‌کننده، پر از شوخی‌های نابه‌هنگام و جلوه‌های ویژه خلاقانه (با بودجه‌ای محدود اما ذهنی خلاق) می‌خواهد، «سایکوی گُورمن» انتخاب ایده‌آلی است. این فیلم با ریتم تند و فضاسازی خاص خود، شما را با ترکیبی از وحشت و خنده درگیر می‌کند و تجربه‌ای متفاوت از ژانرهای کمدی-ترسناک ارائه می‌دهد.

بزرگترین نقطه قوت فیلم، جسارت کارگردان در تلفیق عناصر متناقض است. فضاسازی نوستالژیک یادآور فیلم‌های دهه ۸۰، در کنار طراحی هیولاهای عجیب و غریب و دیالوگ‌های تند و تیز، اثری منحصر به فرد را پدید آورده است. فیلمبرداری و تدوین نیز به خوبی توانسته‌اند ریتم هیجان‌انگیز و گاهی آشفته‌ی داستان را حفظ کنند.

«سایکوی گُورمن» را باید در دسته کمدی-ترسناک‌های مستقل قرار داد که با الهام از فیلم‌های ترسناک کلاسیک و آثار علمی-تخیلی دهه ۸۰ ساخته شده است. این فیلم با بازیگوشی در قواعد ژانر، مرز بین وحشت و کمدی را کمرنگ کرده و گاهی به سمت فیلم‌های خانوادگی با چاشنی خون و خونریزی متمایل می‌شود، اما هرگز از لحن کنایه‌آمیز و سیاه خود دست نمی‌کشد.

این فیلم موفق می‌شود تا با بودجه‌ای محدود، جلوه‌های بصری چشم‌نوازی ارائه دهد و کارگردانی اوون ایگورتاش (Steven Kostanski) در خلق جهانی منحصر به فرد و شخصیت‌هایی به یاد ماندنی، ستودنی است. بازی کودکان در نقش‌های اصلی نیز به خوبی توانسته حس و حال فیلم را منتقل کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم نگاهی به آثاری چون «مرده شریر ۲» (Evil Dead 2)، «بیگانگان» (The People Under the Stairs) و «مریخی‌ها حمله می‌کنند» (Mars Attacks!) بیندازید که همگی در تلفیق ژانرهای مختلف و خلق فضاهای خاص تبحر دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.