Vertigo (1958)

اگر به دنبال اثری متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول هستید، «سرگیجه» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. این فیلم با شوخ‌طبعی خاص خود و رویکردی که کمتر در سینمای کمدی شاهد آن هستیم، می‌تواند لحظات لذت‌بخشی را برایتان رقم بزند. کارگردانی راب بور، با وجود سادگی ظاهری، در ایجاد فضایی خاص و گیرا موفق عمل کرده است.

نقطه قوت اصلی «سرگیجه» در جسارت آن در تجربه‌گرایی و فاصله گرفتن از کلیشه‌های ژانر کمدی است. اگرچه ممکن است فیلمنامه در برخی نقاط نیاز به انسجام بیشتری داشته باشد، اما بازی راب بور و تلاش او برای خلق شخصیتی به یاد ماندنی، تا حدی این کمبود را جبران می‌کند. فیلمبرداری نیز در خدمت فضاسازی فیلم قرار گرفته و به خوبی توانسته حس و حال مورد نظر کارگردان را منتقل کند.

در ژانر کمدی، «سرگیجه» سعی می‌کند با رویکردی غیرمتعارف، مرزهای این ژانر را جابجا کند. این فیلم بیشتر به سمت کمدی موقعیت یا حتی کمدی سیاه گرایش دارد، هرچند که تعریف دقیق ژانر آن دشوار است. این عدم قطعیت در ژانر، می‌تواند هم نقطه قوت و هم نقطه ضعف فیلم باشد، بسته به انتظارات مخاطب.

تماشای «سرگیجه» می‌تواند تجربه‌ای تازه در دنیای کمدی باشد. این فیلم به مخاطب نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با تکیه بر خلاقیت و ایده‌های نو، آثاری متفاوت خلق کرد. فضاسازی گیرا و بازی متمرکز راب بور، از جمله مواردی هستند که پس از تماشای فیلم در ذهن باقی می‌مانند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار تجربی‌تر در ژانر کمدی را نیز امتحان کنید؛ فیلم‌هایی مانند «کافکا» (Kafka) ساخته‌ی استیون سودربرگ یا «ایو نوول» (Ève sans savoir) به خاطر رویکرد غیرمتعارفشان می‌توانند مورد توجه شما قرار گیرند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.