Psycho (1960)

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در دنیای کمدی هستید و از فیلم‌هایی که با ایده‌های نوآورانه سعی در خنداندن مخاطب دارند، لذت می‌برید، تماشای این فیلم می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. راب بور، در مقام کارگردان و بازیگر اصلی، تلاش کرده تا با ایجاد موقعیت‌های غافلگیرکننده و دیالوگ‌های طنزآمیز، اثری کمدی خلق کند که شاید در نگاه اول، به دلیل نامش، انتظارات متفاوتی را در ذهن بیننده ایجاد کند، اما در نهایت می‌تواند لبخند بر لبانتان بنشاند.

قدرت اصلی این فیلم کمدی در جسارت سازندگان آن برای استفاده از نامی شناخته‌شده در ژانر وحشت و تلاش برای خلق اثری کاملاً متفاوت است. فیلمبرداری و ریتم روایت، هرچند شاید به اندازه آثار بزرگ سینمایی چشمگیر نباشد، اما در خدمت داستان کمدی است و سعی دارد لحظات مفرحی را برای بیننده ایجاد کند. بازی راب بور نیز تلاش می‌کند تا بار اصلی کمدی فیلم را به دوش بکشد و تا حد زیادی در این امر موفق عمل می‌کند.

در حالی که نام «روانی» ما را به یاد فیلم‌های هیجان‌انگیز و ترسناک می‌اندازد، این اثر محصول سال ۲۰۱۸ در ژانر کمدی دسته‌بندی می‌شود. این تلاش برای ایجاد تضاد و بازی با انتظارات مخاطب، یکی از جنبه‌های جالب این فیلم است. کارگردان سعی کرده با وام گرفتن از عناصری که معمولاً در فیلم‌های وحشت دیده می‌شوند، اما با نگاهی کاملاً وارونه و طنزآمیز، اثری کمدی بسازد که بتواند مخاطب را غافلگیر کند.

تماشای این فیلم می‌تواند به عنوان تجربه‌ای سرگرم‌کننده و متفاوت از یک کمدی در نظر گرفته شود. این فیلم به شما نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با استفاده از نام‌های آشنا و ایجاد انتظارات متضاد، اثری جدید خلق کرد. اگرچه ممکن است این فیلم به اندازه شاهکار هیچکاک عمق نداشته باشد، اما به عنوان یک کمدی، می‌تواند لحظات شادی را برایتان به ارمغان بیاورد و دیدگاه تازه‌ای به ژانر کمدی ارائه دهد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «مرگ استالین» (The Death of Stalin) با طنز سیاه و سیاسی‌اش، یا «چه کسی از روباه ترسید؟» (Who's Afraid of Virginia Woolf?) با بازی‌های درخشان و فضایی پر تنش اما در عین حال با لحظات کمدی تلخ، و همچنین «این اسپینال تاپ» (This Is Spinal Tap) با کمدی موکومنتاری و شخصیت‌پردازی‌های به یاد ماندنی را تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.