Beauty & The Beast (1946)

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت از افسانه‌ی آشنای «دیو و دلبر» هستید، این فیلم می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. کارگردانی «روب بور» با نگاهی نوستالژیک اما مدرن، فضاسازی قابل قبولی را خلق کرده است. بازی‌های «روب بور» و «اریک بور» نیز در انتقال احساسات و شخصیت‌پردازی، نقش مهمی ایفا می‌کنند. این اثر برای کسانی که به دنبال فیلم‌هایی با پیام‌های اخلاقی و عمیق در پوششی داستانی هستند، تماشایی است.

یکی از نقاط قوت فیلم، توانایی آن در پرداختن به مضامین عمیق در قالبی سرگرم‌کننده است. فیلمنامه با ظرافت، لایه‌های مختلفی از شخصیت‌ها را آشکار می‌سازد و به مخاطب اجازه می‌دهد تا با آن‌ها همذات‌پنداری کند. فیلمبرداری نیز در خدمت روایت قرار گرفته و با ایجاد فضایی گیرا، به غرق شدن بیننده در دنیای فیلم کمک می‌کند. با این حال، ممکن است برخی بینندگان که انتظار وفاداری کامل به نسخه‌های کلاسیک یا رویکردی کاملاً فانتزی دارند، با این برداشت متفاوت کمی غریب باشند.

این فیلم در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، اما نباید انتظار کمدی صرف را از آن داشت. «دیو و دلبر» (۲۰۱۷) تلفیقی از درام، کمدی و عناصر رمانتیک است که با نگاهی فلسفی‌تر به رابطه‌ی انسانی می‌پردازد. این رویکرد، تمایز آن را با اقتباس‌های صرفاً فانتزی و کودکانه آشکار می‌سازد و آن را در دسته‌ای متفاوت از آثار قرار می‌دهد.

تماشای این فیلم، فرصتی است برای بازاندیشی در مفهوم زیبایی و زشتی، و درک این نکته که قضاوت‌های سطحی می‌تواند چقدر گمراه‌کننده باشد. فیلم به ما یادآوری می‌کند که ارزش واقعی انسان‌ها در درون آن‌ها نهفته است و قلب پاک و روحی زیبا، از هر ظاهری ارزشمندتر است. این پیام، در کنار سرگرمی، تجربه‌ای ارزشمند را برای مخاطب به ارمغان می‌آورد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «آملیا» (Amelie) با فضاسازی منحصربه‌فرد و نگاهی انسانی، «سرزمین عجایب بارون» (The Adventures of Baron Munchausen) برای تجربه‌ای فانتزی و خلاقانه، و یا «ماهیگیر و همسرش» (The Fisherman and His Wife) که نگاهی عمیق به روابط دارد را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.