Shoot to Kill

تماشای «شلیک کن و بکش» به چند دلیل لذت‌بخش است. اول، بازگشت باشکوه سیدنی پوآتیه به سینما پس از یک دهه غیبت، که او با تجربه‌ی گران‌بهایش، حضوری کاریزماتیک و قوی در نقش مامور اف‌بی‌آی ارائه می‌دهد. دوم، بازی قابل قبول تام برنگر در نقش راهنمای باتجربه که تضاد جالبی با شخصیت پوآتیه ایجاد می‌کند. سوم، فضای نفس‌گیر طبیعت کوهستانی که فیلمبرداری آن به خوبی از پس نمایش عظمت و خطر این محیط برآمده و هیجان سکانس‌های اکشن را دوچندان کرده است. اگر به دنبال یک تریلر اکشن خوش‌ساخت با ریتم مناسب و تعلیق خوب هستید که حس تعقیب و گریز را به خوبی منتقل کند، این فیلم انتخاب مناسبی است.

قدرت اصلی فیلم در تعادل میان عناصر اکشن، تعلیق جنایی و درام شخصیتی نهفته است. کارگردانی راجر اسپاتیسوود، اگرچه شاید در اوج خلاقیت نباشد، اما در حفظ ریتم فیلم و هدایت بازیگران موفق عمل کرده است. فیلمنامه، با وجود برخی کلیشه‌ها در ژانر اکشن، توانسته است با گره‌افکنی در مورد هویت قاتل، کشش لازم را تا انتها حفظ کند. صحنه‌های تعقیب و گریز در طبیعت، به خصوص سکانس‌های کوهنوردی و رویارویی در ارتفاعات، به خوبی اجرا شده‌اند و حس خطر را به خوبی به بیننده منتقل می‌کنند. اما شاید بتوان گفت در بخش‌هایی، فیلمنامه از پتانسیل کامل خود استفاده نکرده و برخی پیچش‌های داستانی قابل پیش‌بینی هستند.

«شلیک کن و بکش» در قلمرو تریلرهای اکشن دهه ۸۰ میلادی جای می‌گیرد؛ دورانی که فیلم‌های اکشن اغلب بر پایه قهرمانان سرسخت، تعقیب و گریزهای نفس‌گیر و گاهی عناصر جنایی بنا می‌شدند. این فیلم با ترکیب موفقیت‌آمیزی از تعلیق جنایی (چه کسی قاتل است؟) و اکشن ماجراجویانه (تعقیب در طبیعت)، خود را از بسیاری آثار هم‌ژانر خود متمایز می‌کند. حضور بازیگران شناخته‌شده‌ای چون سیدنی پوآتیه و تام برنگر، به همراه فضاسازی چشم‌نواز، به این فیلم وزنی بیشتر از یک اثر اکشن صرف بخشیده است.

تماشاگران با دیدن «شلیک کن و بکش» تجربه‌ای از یک اکشن-تریلر کلاسیک دهه هشتادی را کسب می‌کنند که هم هیجان‌انگیز است و هم تا حدی به شخصیت‌پردازی توجه دارد. ایده اولیه فیلمنامه که هویت قاتل را به صورت مخفی نگه می‌دارد، یکی از نقاط قوت آن است که حس کنجکاوی را در مخاطب برمی‌انگیزد. همچنین، نمایش طبیعت خشن و بکر به عنوان بستری برای اتفاقات داستان، عنصری جذاب و متفاوت به فیلم بخشیده است. بازی خوب بازیگران اصلی، به خصوص سیدنی پوآتیه، ارزش دیدن این فیلم را افزایش می‌دهد.

اگر از «شلیک کن و بکش» لذت بردید، احتمالاً از تماشای فیلم‌هایی مانند «نقطه جوش» (Point Break) با فضای اکشن و تعقیب و گریز در طبیعت، «جان سخت» (Die Hard) به دلیل ترکیب اکشن و دلهره، و «سکوت بره‌ها» (The Silence of the Lambs) برای تمرکز بر روی جنبه‌های روانشناختی و تعقیب قاتل نیز لذت خواهید برد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.