The Happening

اگر از طرفداران فیلم‌های دلهره‌آور با مایه‌های علمی-تخیلی و فلسفی هستید و به آثار ام. نایت شیامالان علاقه‌مندید، «اتفاق» می‌تواند تجربه‌ای متفاوت باشد. این فیلم با وجود ضعف‌هایی که در اجرا دارد، ایده‌ی اولیه‌ی جذابی را در مورد واکنش طبیعت به اقدامات انسان مطرح می‌کند. فضاسازی و ریتم فیلم در بخش‌هایی توانسته حس اضطرار و سردرگمی را به خوبی منتقل کند و فیلمبرداری نیز در نمایش مناظر طبیعی و صحنه‌های پرمخاطره، موفق عمل کرده است. اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را به فکر فرو ببرد و تفسیری از وضعیت کنونی جهان ارائه دهد، «اتفاق» ارزش تماشا را دارد.

نقطه‌ی قوت اصلی «اتفاق» در ایده‌ی مرکزی آن نهفته است؛ ایده‌ای که به شکلی خلاقانه به موضوع آلودگی زیست‌محیطی و پیامدهای آن می‌پردازد. شیامالان در این فیلم سعی کرده است تا با رویکردی متفاوت، ترس و اضطراب را نه از طریق موجودات فراطبیعی، بلکه از دل طبیعت و واکنش‌های آن به انسان القا کند. برخی صحنه‌ها، مانند سکانس‌های ابتدایی و نمایش رفتار غیرعادی مردم، به خوبی حس وحشت و ناامیدی را منتقل می‌کنند. با این حال، کارگردانی در برخی لحظات دچار افت می‌شود و فیلمنامه نیز نتوانسته به عمق ایده‌ی اولیه خود وفادار بماند و پرداخت شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها می‌توانست بسیار قوی‌تر باشد.

«اتفاق» در ژانر علمی-تخیلی، درام و ماجراجویی قرار می‌گیرد. این فیلم با الهام از موج فیلم‌های آخرالزمانی و تریلرهای زیست‌محیطی که در دهه‌های اخیر محبوبیت یافته‌اند، تلاش می‌کند تا داستانی منحصر به فرد را روایت کند. شیامالان در این اثر، عناصر ژانر وحشت را با نگاهی فلسفی به رابطه‌ی انسان و طبیعت درهم می‌آمیزد. فضای فیلم، گرچه در لحظاتی کمی وهم‌آلود است، اما بیشتر بر تنش روانی و حس بقا تمرکز دارد تا ترس‌های ناگهانی. این ترکیب ژانری، «اتفاق» را به اثری قابل تامل در کارنامه‌ی شیامالان تبدیل کرده است.

تماشای «اتفاق» می‌تواند دیدگاه شما را نسبت به رابطه‌ی انسان و طبیعت تغییر دهد. این فیلم به طور غیرمستقیم به چالش‌های زیست‌محیطی اشاره می‌کند و پیامدهای احتمالی بی‌توجهی به محیط زیست را به تصویر می‌کشد. همچنین، تجربه‌ای متفاوت از تریلرهای معمول را ارائه می‌دهد که در آن، تهدید اصلی نه یک هیولای فراطبیعی، بلکه خود طبیعت است. فیلمنامه‌ی آن، اگرچه جای بحث دارد، اما مفاهیم جالبی را در مورد بقا و غریز انسانی در شرایط بحرانی مطرح می‌کند. بازی بازیگران نیز، به‌ویژه در به تصویر کشیدن سردرگمی و وحشت، قابل قبول است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «۱۲ میمون» (Twelve Monkeys) را برای اتمسفر پساآخرالزمانی و گمانه‌زنی‌های علمی‌اش، «پسند» (The Prestige) را برای پیچیدگی‌های روایی و کارگردانی استادانه‌ی کریستوفر نولان، و «۲۸ روز بعد» (28 Days Later) را برای فضاسازی دلهره‌آور و حس بقا در شرایط همه‌گیری تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.