Gigantic

اگر به دنبال فیلمی هستید که از کلیشه‌های رایج فاصله گرفته و روایتی متفاوت را تجربه کنید، «گیگانتیک» انتخاب مناسبی است. این فیلم با بازی‌های قوی، به خصوص از سوی پل دِینو و زوئی دِشانل، و فضاسازی خاص خود، می‌تواند تجربه‌ای به‌یادماندنی برای علاقه‌مندان به سینمای مستقل و کمدی‌های تلخ و شیرین باشد. کارگردانی مت اَلتون، با وجود اولین تجربه بلند سینمایی‌اش، نشان از جسارت و نگاهی نو دارد.

نقاط قوت اصلی «گیگانتیک» در بازی‌های درخشان بازیگران و فیلمنامه غیرمتعارف آن نهفته است. پل دِینو، با بازی در نقش مردی درون‌گرا و با انگیزه‌های خاص، حضوری تاثیرگذار دارد و زوئی دِشانل نیز در نقش زنی سرکش و مرموز، بسیار موفق عمل کرده است. جان گودمن و اد اسنر نیز به عنوان بازیگران مکمل، به عمق بخشیدن به داستان کمک می‌کنند. فیلمبرداری و تدوین نیز در خدمت اتمسفر خاص فیلم قرار دارند.

«گیگانتیک» در ژانر کمدی-درام-رمانتیک دسته‌بندی می‌شود، اما به خوبی توانسته از مرزهای این ژانرها عبور کند. این فیلم بیشتر به سمت کمدی سیاه و درام روانشناختی متمایل است. ریتم فیلم گاهی کند و گاهی سریع است که این امر به شخصیت‌پردازی و فضاسازی فیلم کمک می‌کند. فیلم تلاش می‌کند تا با نگاهی تازه به روابط انسانی و دغدغه‌های فردی بپردازد.

«گیگانتیک» با ارائه‌ی داستانی خارج از عرف و شخصیت‌هایی پیچیده، تجربه‌ای متفاوت را به مخاطب هدیه می‌دهد. این فیلم به جای ارائه‌ی راه‌حل‌های ساده، سوالاتی را در ذهن بیننده ایجاد می‌کند و او را به تفکر وامی‌دارد. تماشای بازی‌های خوب بازیگران اصلی و فرعی، و همچنین کارگردانی خلاقانه، از دیگر دستاوردهای تماشای این اثر است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «شادی» (Happiness) ساخته تاد سولونز، «هیچ» (Nothing) به کارگردانی گای مدین و «کابوس قبل از کریسمس» (The Nightmare Before Christmas) را نیز تماشا کنید که همگی در فضاسازی و روایت داستانی غیرمتعارف اشتراکاتی دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.