Return to Horror High

اگر به دنبال فیلمی هستید که با هوشمندی، کلیشه‌های فیلم‌های ترسناک را زیر سوال ببرد و در عین حال شما را بخنداند، «بازگشت به دبیرستان ترس» گزینه‌ی مناسبی است. این فیلم پیش از آنکه آثاری چون «جیغ» (Scream) محبوب شوند، به شوخی با عناصر تکراری ژانر وحشت می‌پرداخت. پیچیدگی‌های داستانی و پایان‌بندی غیرمنتظره‌اش، تجربه‌ای متفاوت از سینمای کمدی-وحشت را ارائه می‌دهد که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما در لایه‌های زیرین خود، نقدی ظریف بر ژانر دارد.

قدرت اصلی فیلم در بازی با واقعیت‌های چندگانه و شوخی‌های کلامی آن نهفته است. فیلمنامه با ظرافت، عناصری چون تحقیقات پلیس، روند ساخت فیلم و صحنه‌های ترسناک داخل فیلم را در هم می‌آمیزد و فضایی گیج‌کننده اما سرگرم‌کننده خلق می‌کند. با این حال، ریتم فیلم گاهی کند می‌شود و برخی بازی‌ها ممکن است برای مخاطب امروزی کمی اغراق‌آمیز به نظر برسد، که البته بخشی از جذابیت «درجه ب» (B-movie) بودن آن است.

«بازگشت به دبیرستان ترس» در دهه‌ی هشتاد میلادی، زمانی که ژانر اسلشر در اوج خود بود و رو به تکرار می‌رفت، ساخته شد. این فیلم تلاشی بود برای نوآوری در این ژانر با چاشنی کمدی و خودارجاعی (self-referential). اگرچه در زمان اکران با استقبال چندانی روبرو نشد، اما با گذشت زمان به جایگاهی ویژه در میان طرفداران فیلم‌های کالت و کمدی‌های ترسناک دست یافت. این اثر را می‌توان یکی از پیشگامان موج فیلم‌هایی دانست که به هجو ژانر وحشت پرداختند.

این فیلم به خصوص برای علاقه‌مندان به آثار کمدی-وحشت دهه هشتاد و فیلم‌هایی که با ساختار روایی خود بازی می‌کنند، جذاب خواهد بود. ارزش تماشای «بازگشت به دبیرستان ترس» در توانایی‌اش برای سرگرم کردن مخاطب با ایده‌های خلاقانه و لحظات غافلگیرکننده است، حتی اگر در برخی جنبه‌ها نقص‌هایی داشته باشد. فضاسازی موفق فیلم و ارجاعات هوشمندانه‌اش به تاریخچه سینمای وحشت، تجربه‌ای لذت‌بخش را رقم می‌زند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «عروس عروسک‌ها» (Bride of the Dolls) را نیز ببینید که فضایی مشابه و طنز تیره‌تری دارد، و همچنین «دانشگاه اسلشر» (Slaughter High) که با وجود شباهت اسمی، رویکردی متفاوت اما سرگرم‌کننده به ژانر دارد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.