The New Kids

اگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که در دل فضاهای به ظاهر آرام، تنش و درگیری را به تصویر می‌کشند، «بچه‌های جدید» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. بازی خوب جیمز اسپِیدِر در نقش یک شخصیت شرور و همچنین فضاسازی دهه هشتادی فیلم، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. موسیقی متن اثر لالو شیفرین نیز به جذابیت فیلم افزوده است.

قدرت اصلی فیلم در نمایش تدریجی خشونت و تبدیل آن از آزار و اذیت‌های ساده نوجوانانه به درگیری‌های مرگبار است. کارگردانی کانینگهام، که با «جمعه سیزدهم» شناخته می‌شود، در صحنه‌های اکشن و پرتنش موفق عمل کرده است. فیلمنامه با وجود برخی کاستی‌ها در منطق روایی، ریتم مناسبی دارد و تماشاگر را تا انتها با خود همراه می‌کند.

این فیلم در ژانر درام، ترسناک و جنایی دسته‌بندی می‌شود، اما بیشتر به سمت تریلر اکشن با رگه‌هایی از درام نوجوانانه گرایش دارد. فضای فلوریدای دهه هشتاد میلادی و تمرکز بر درگیری‌های خیابانی، آن را در زیرژانر فیلم‌های انتقامی نوجوانانه قرار می‌دهد. این اثر تلاش می‌کند تا با تلفیق عناصر مختلف، تجربه‌ی متفاوتی را ارائه دهد.

«بچه‌های جدید» با بهره‌گیری از بازیگران جوانی چون جیمز اسپِیدِر و لوری لاگلین، تصویری واقعی از تقابل میان تازه‌واردان و بومیان یک شهر کوچک ارائه می‌دهد. فیلمبرداری و تدوین، به خصوص در سکانس‌های پایانی، به خوبی تنش را به مخاطب منتقل می‌کند و حس تعلیق را حفظ می‌نماید.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «لبه هفده سالگی» (Edge of Seventeen) برای فضای درام نوجوانانه، «۱۰ چیزی که درباره‌ات نفرت دارم» (10 Things I Hate About You) برای کمدی رمانتیک دبیرستانی با ریشه‌های کلاسیک، و «من از تو متنفرم (بکش یا بمیر)» (I Hate You (Kill or Die)) را برای فضای تریلر انتقامی مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.