Hellhole

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که شما را به دنیای آشفته و پرهرج‌ومرج دهه ۸۰ میلادی ببرد، «جهنم» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با بازی بازیگرانی چون ری شارکی و جودی لندرز، فضایی مه‌آلود و پرتنش را خلق می‌کند که یادآور فیلم‌های بهره‌کشی (exploitation) آن دوران است. جذابیت اصلی فیلم در همین جنبه‌ی گستاخانه و بدون ملاحظه‌ی آن نهفته است که مخاطب را با خود به سفری در تاریکی می‌کشاند.

قدرت فیلم «جهنم» بیشتر در فضاسازی و اجرای جسورانه‌ی خود نهفته است تا در عمق داستانی یا پیچیدگی شخصیت‌ها. بازی‌های فیلم، به‌خصوص از سوی بازیگران کهنه‌کار فیلم‌های درجه ب، به فیلم روحیه‌ای سرگرم‌کننده و تا حدی مضحک می‌بخشد. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار ضعف‌هایی می‌شود و منطق روایی در برخی نقاط کمرنگ می‌گردد. این اثر بیشتر برای کسانی جذاب است که از جنبه‌های افراطی و گاهی بی‌پرده‌ی سینمای دهه ۸۰ لذت می‌برند.

«جهنم» را می‌توان در دسته‌بندی فیلم‌های وحشت روانشناختی و بهره‌کشی (exploitation) قرار داد. این ژانر که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی محبوبیت داشت، اغلب به سراغ مضامینی چون خشونت، برهنگی و موقعیت‌های مرزی می‌رفت. فیلم همچنین عناصری از درام و اکشن را در خود جای داده و سعی دارد با ترکیب این ژانرها، تجربه‌ای متفاوت ارائه دهد. حضور کاراکترهای چندوجهی و فضاهای بسته آسایشگاه روانی، به این ژانر کمک شایانی کرده است.

با وجود محدودیت‌های احتمالی در بودجه و فیلمنامه، «جهنم» موفق می‌شود تا حدودی حس تعلیق و اضطراب را به مخاطب منتقل کند. فیلمبرداری و تدوین، با ریتم تند خود، به پیشبرد روایت کمک کرده و فضایی دیوانه‌وار و وهم‌آلود را شکل می‌دهد. بازی‌ها، به‌ویژه در خلق شخصیت‌های اغراق‌شده، قابل توجه است و به جنبه‌ی سرگرم‌کننده‌ی فیلم می‌افزاید.

اگر از «جهنم» لذت بردید و به دنبال فیلم‌های مشابه با فضایی پر تنش و بازی‌های خاص هستید، پیشنهاد می‌کنیم «ایلمی‌نیتور» (Ilsa, She Wolf of the SS) را برای رگه‌های بهره‌کشی و فضای تلخ آن، «شکار زنان» (The Wicker Man) برای اتمسفر وهم‌آلود و دراماتیک، و «جنون نیمه‌شب» (Madhouse) اثر ۱۹۸۹ را برای حس وحشت روانشناختی و فضاهای بسته بررسی کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.