The Cellar

اگر به دنبال فیلمی در ژانر وحشت هستید که تمرکز اصلی‌اش بر اتمسفر و ایجاد حس ترس روانشناختی باشد، «زیرزمین» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. فیلمبرداری خوب و بازی قابل قبول الیشا کوبرت، از نقاط قوت آن محسوب می‌شوند. این فیلم برای کسانی که از کلیشه‌های رایج ژانر وحشت خسته شده‌اند و به دنبال تجربه‌ای کمی متفاوت‌تر هستند، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی «زیرزمین» در فضاسازی و خلق اتمسفر وهم‌آلود آن است. کارگردان، برندان مولدونی، موفق شده تا با استفاده از قاب‌بندی‌های خاص و نورپردازی، حس انزوا و ترس را به خوبی به بیننده منتقل کند. همچنین، پرداختن به موضوعات خانوادگی در بستر یک داستان ترسناک، به فیلم عمق بیشتری می‌بخشد. با این حال، فیلمنامه می‌توانست در بخش‌هایی قوی‌تر عمل کند و برخی از گره‌های داستانی را بهتر باز کند.

«زیرزمین» در دسته‌ی فیلم‌های خانه‌ی تسخیر شده (Haunted House) قرار می‌گیرد، اما با المان‌های فراطبیعی و افسانه‌ای سعی در نوآوری دارد. این ژانر معمولاً با تمرکز بر ایجاد ترس از طریق محیط و اتفاقات غیرقابل توضیح شناخته می‌شود و «زیرزمین» نیز از این قاعده مستثنی نیست. با این حال، گاهی ریتم فیلم کند می‌شود و این موضوع ممکن است برای طرفداران پر و پا قرص ژانر وحشت که انتظار هیجان مداوم را دارند، کمی خسته‌کننده باشد.

این فیلم در زمینه‌ی خلق فضایی دلهره‌آور و استفاده از جلوه‌های بصری مناسب، موفق عمل کرده است. بازی الیشا کوبرت در نقش مادری که برای نجات فرزندش تلاش می‌کند، قابل توجه است. همچنین، فیلم تلاش می‌کند تا با ارائه‌ی یک داستان معمایی، مخاطب را تا انتها درگیر نگه دارد و حدس و گمان‌ها را در مورد ماهیت نیروی خبیث داستان افزایش دهد.

اگر از «زیرزمین» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «احضار» (The Conjuring) را برای اتمسفر ترسناک و خانوادگی‌اش، «نفرین» (The Grudge) را برای حس تعلیق و فضاسازی وهم‌آلود، و «دیگران» (The Others) را برای پیچش داستانی و المان‌های روانشناختی‌اش تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.