Proximity

اگر به داستان‌های علمی-تخیلی با چاشنی تعلیق و درام انسانی علاقه دارید و می‌توانید با برخی از کاستی‌های فنی و روایی کنار بیایید، «پروگزیمیتی» می‌تواند تجربه‌ای سرگرم‌کننده باشد. این فیلم با وجود بودجه محدود، تلاش کرده تا فضایی باورپذیر و داستانی جذاب خلق کند. اگر به دنبال یک اثر سینمایی عمیق و بی‌نقص نیستید، بلکه می‌خواهید یک داستان متفاوت را دنبال کنید که شما را به فکر فرو ببرد، این فیلم ارزش یک بار تماشا کردن را دارد.

نقاط قوت اصلی «پروگزیمیتی» در ایده اولیه و تلاش برای پرداختن به جنبه‌های روانشناختی شخصیت اصلی پس از یک تجربه غیرعادی است. بازی رایان ماسون در نقش دانشمند جوان، قابل قبول است و تلاش می‌کند تا سردرگمی و وسواس او را به تصویر بکشد. فیلمبرداری و جلوه‌های بصری، با توجه به محدودیت‌های احتمالی، قابل قبول هستند و در خدمت داستان قرار گرفته‌اند. با این حال، ریتم فیلم در برخی قسمت‌ها کند می‌شود و فیلمنامه گاهی حفره‌هایی دارد که می‌توانست با پرداخت بیشتری پر شود.

«پروگزیمیتی» در ژانر علمی-تخیلی قرار می‌گیرد، اما بیشتر بر درام و جنبه‌های انسانی تمرکز دارد تا نمایش فناوری‌های پیشرفته یا نبردهای فضایی. این فیلم یادآور آثاری است که به برخورد انسان با ناشناخته‌ها و پیامدهای آن می‌پردازند. کارگردان، اریک دیموسی، سعی کرده تا با نگاهی واقع‌گرایانه‌تر به موضوع ربوده شدن توسط موجودات فرازمینی بپردازد و پیامدهای اجتماعی و روانی آن را بررسی کند.

«پروگزیمیتی» با وجود ضعف‌هایش، در ارائه یک داستان علمی-تخیلی متفاوت و کمتر کلیشه‌ای موفق است. این فیلم به جای تمرکز بر جلوه‌های ویژه پرهزینه، بر روی شخصیت‌پردازی و کشمکش درونی قهرمانش سرمایه‌گذاری کرده است. پیام اصلی فیلم درباره اهمیت باور کردن خود و جستجوی حقیقت، حتی در مواجهه با شک و تردید دیگران، می‌تواند برای مخاطب الهام‌بخش باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «اولین تماس» (Arrival) ساخته دنی ویلنوو را با تمرکز بر ارتباط با موجودات فضایی و جنبه‌های تفکربرانگیز آن، و همچنین «نشانه‌ها» (Signs) اثر ام. نایت شیامالان را که به موضوعی مشابه با فضایی دلهره‌آورتر می‌پردازد، تماشا کنید. همچنین فیلم «تماس» (Contact) با بازی جودی فاستر، نگاهی عمیق به جستجوی حقیقت در کیهان دارد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.