The Rage: Carrie 2

اگر از طرفداران فیلم اصلی «کری» (Carrie) هستید و کنجکاوید بدانید که چگونه یک دنباله سعی در تکرار و گسترش جهان آن داشته، «خشم: کری ۲» می‌تواند تجربه‌ای قابل تامل باشد. همچنین، بازی امیلی برگل در نقش ریچل، علیرغم ضعف‌های فیلمنامه، تا حدی توانسته حس تنهایی و خشم فروخورده یک نوجوان طرد شده را به تصویر بکشد. فیلم برای علاقه‌مندان به ژانرهای ترسناک روانشناختی با چاشنی قدرت‌های ماورایی، می‌تواند جذاب باشد، به‌خصوص اگر انتظارات خود را با توجه به سال ساخت و مقایسه با نسخه اصلی تعدیل کنند.

قوت اصلی فیلم در تلاش برای بازآفرینی فضای ترس و انزوا و همچنین نمایش قدرت‌های فراطبیعی است که در صحنه‌هایی مانند جشن مدرسه به اوج خود می‌رسد. بازی امیلی برگل، که نقش اصلی را بر عهده دارد، با وجود محدودیت‌های فیلمنامه، قابل قبول است و سعی در انتقال حس قربانی بودن و سپس تبدیل شدن به عامل ترس دارد. همچنین، حضور ایمی ایروینگ در نقش سو اسنل از فیلم اول، تلاشی برای ایجاد پیوند داستانی و وفاداری به اثر اصلی است که می‌تواند برای طرفداران نسخه ۱۹۷۶ دلگرم‌کننده باشد. با این حال، فیلم از نظر فیلمنامه و عمق شخصیت‌پردازی، نسبت به فیلم اصلی ضعیف‌تر عمل می‌کند.

«خشم: کری ۲» در ژانر وحشت و درام با رگه‌هایی از علمی-تخیلی قرار می‌گیرد. این فیلم در ادامه‌ی موج فیلم‌های ترسناک نوجوان‌محور در اواخر دهه ۹۰ میلادی ساخته شده و سعی دارد تا تم‌های اصلی فیلم اول، یعنی قلدری در مدرسه، انزوای اجتماعی و قدرت‌های فراطبیعی را بازگو کند. فضاسازی فیلم تلاشی برای ایجاد حس تعلیق و ترس دارد، اما در نهایت به کلیشه‌های رایج در این ژانر بسنده می‌کند و خلاقیت کمتری نسبت به اثری چون «کری» برایتون دی پالما از خود نشان می‌دهد. ریتم فیلم در بخش‌هایی دچار افت می‌شود، اما در اوج‌های داستانی سعی در حفظ هیجان دارد.

تماشای «خشم: کری ۲» می‌تواند درک بهتری از تلاش‌های هالیوود برای تکرار موفقیت‌های گذشته در ژانر وحشت ارائه دهد. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه یک دنباله می‌تواند با حفظ برخی عناصر کلیدی، همچنان نتواند به اصالت و تاثیرگذاری اثر اورجینال دست یابد. با این حال، طرفداران پر و پا قرص «کری» ممکن است از دیدن ادامه ماجرا و سرنوشت شخصیت‌ها لذت ببرند، به‌خصوص با توجه به بازگشت ایمی ایروینگ. فیلم همچنین می‌تواند برای کسانی که به دنبال یک اثر ترسناک با تمرکز بر قدرت‌های ذهنی و انتقام هستند، سرگرم‌کننده باشد، البته با در نظر گرفتن انتظارات معقول.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابه با تم‌های انزوا، قدرت‌های فراطبیعی و انتقام در فضای مدرسه هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «کارولینای وحشی» (Wild Cherry) محصول ۲۰۰۹، «جن‌گیر» (The Exorcist) محصول ۱۹۷۳ و «هیئت مدیره مدرسه» (The Faculty) محصول ۱۹۹۸ را نیز تماشا کنید.

این فیلم دنباله‌ای مستقل برای فیلم «کری» (Carrie) محصول ۱۹۷۶ محسوب می‌شود و نیازی به دیدن فیلم اول قبل از تماشای آن نیست، هرچند که دیدن فیلم اول درک بهتری از کلیت داستان و شخصیت‌ها ارائه می‌دهد.