Voices

اگر به دنبال فیلمی هستید که علاوه بر المان‌های ترسناک، به جنبه‌های روانشناختی و دراماتیک نیز بپردازد و داستانی با لایه‌های پنهان را دنبال کند، «صداها» می‌تواند گزینه جذابی باشد. فیلمبرداری و موسیقی متن تلاش می‌کنند تا فضایی وهم‌آلود ایجاد کنند، و بازی بازیگر نقش اول زن، بار اصلی داستان را به دوش می‌کشد و تماشاگر را با خود همراه می‌سازد.

نقاط قوت اصلی فیلم در ایده اولیه جذاب و تلاش برای پرداختن به مفاهیمی چون ارتباط با دنیای ارواح و تاثیر آن بر زندگی انسان‌ها نهفته است. بازیگر نقش اصلی، با اجرای خود، به شخصیت عمق می‌بخشد و تماشاگر را با فراز و نشیب‌های زندگی او درگیر می‌کند. با این حال، گاهی فیلمنامه در پرداخت جزئیات و حفظ کشش داستانی دچار افت می‌شود و برخی صحنه‌ها می‌توانستند کوتاه‌تر باشند تا ریتم بهتری به اثر ببخشند.

«صداها» در ژانر وحشت روانشناختی قرار می‌گیرد، اما عناصر درام و معمایی نیز در تار و پود آن تنیده شده است. این ترکیب باعث می‌شود فیلم از کلیشه‌های رایج در ژانر وحشت فاصله بگیرد و رویکردی تا حدی منحصر به فرد را ارائه دهد. کارگردان، ناتانیل نون، در تلاش است تا فضایی گیرا و وهم‌آلود خلق کند، اما گاهی اتمسفر فیلم آنطور که باید، شکل نمی‌گیرد.

تماشای «صداها» می‌تواند برای علاقه‌مندان به داستان‌هایی که با مفاهیم ماورایی و تاثیر روانی آن‌ها بر انسان سروکار دارند، تجربه‌ای قابل تامل باشد. فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه توانایی‌های غیرعادی می‌توانند زندگی فرد را تحت تاثیر قرار داده و او را در موقعیت‌های دشواری قرار دهند. همچنین، جنبه‌های کار درمانی و ارتباط با عالم غیب به شکلی متفاوت به تصویر کشیده شده است.

اگر از فضای وهم‌آلود و درام روانشناختی «صداها» لذت بردید، ممکن است از تماشای آثاری چون «دیگران» (The Others)، «یتیم» (Orphan)، «جزیره شاتر» (Shutter Island) و «جن‌گیر» (The Exorcist) نیز استقبال کنید که هر کدام به نحوی به ترس، روانشناسی و ماوراءالطبیعه می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.