Spasms

اگر از علاقه‌مندان فیلم‌های هیولایی کلاسیک دهه ۸۰ میلادی هستید و به دنبال اثری با فضایی وهم‌آلود و تعلیق‌گونه می‌گردید، «اسپاسمز» می‌تواند تجربه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. حضور بازیگران شناخته‌شده‌ای چون پیتر فوند و الیور رید، به همراه تلاش کارگردان ویلیام فروئت برای ایجاد حس ترس و اضطراب، این فیلم را از سایر آثار مشابه متمایز می‌کند. مخصوصاً اگر به دنبال دیالوگ‌های پرمغز یا جلوه‌های ویژه خیره‌کننده نباشید و صرفاً بخواهید از تماشای یک موجود غول‌پیکر در حال شکار لذت ببرید، «اسپاسمز» ناامیدتان نخواهد کرد.

نقاط قوت اصلی فیلم را می‌توان در بازی خوب الیور رید و پیتر فوندای اسطوره‌ای جستجو کرد که با وجود فیلمنامه نه چندان قوی، به شخصیت‌های خود جان بخشیده‌اند. همچنین، تلاش برای ایجاد فضایی دلهره‌آور و استفاده از ایده ارتباط روانی بین شکارچی و شکار، از جنبه‌های قابل توجه این اثر است. با این حال، جلوه‌های ویژه مربوط به خود مار، که در زمان خود نیز چندان چشمگیر نبوده، امروزه ممکن است کمی نخ‌نما به نظر برسد و فیلمبرداری نیز گاهی اوقات از ریتم می‌افتد.

«اسپاسمز» در دسته فیلم‌های «هیولای قاتل» (Creature Feature) قرار می‌گیرد که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی محبوبیت زیادی داشتند. این ژانر معمولاً بر نمایش موجوداتی ترسناک و غیرقابل کنترل تمرکز دارد که انسان‌ها را شکار می‌کنند. این فیلم با تلفیق عناصر علمی-تخیلی (آزمایش روی حیوان) و ترسناک (حمله هیولا و جنبه‌های شیطانی)، سعی در ارائه روایتی متفاوت دارد، هرچند در عمل بیشتر به سمت یک فیلم ترسناک هیولایی کلاسیک سوق پیدا می‌کند.

این فیلم تجربه‌ای نوستالژیک از دوران اوج فیلم‌های ترسناک هیولایی را ارائه می‌دهد. بازیگران کاربلد، ایده‌ی اولیه جذاب و فضاسازی نسبتاً موفق، از مواردی هستند که می‌توانند تماشاگر را تا انتها همراه کنند. «اسپاسمز» همچنین نمونه‌ای از فیلم‌های کانادایی است که تلاش کرده‌اند در ژانرهای هالیوودی موفق شوند، هرچند با بودجه و امکانات محدودتر.

اگر از تماشای «اسپاسمز» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «عصر حجر» (Cave of the Wombs) محصول ۱۹۸۲ با بازی پیتر فوند، «هیولای تاریکی» (Creature of Darkness) محصول ۲۰۰۹ و «بزرگراه شش‌لانه‌» (The Freeway Maniac) محصول ۱۹۸۹ را نیز در برنامه خود قرار دهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.