D-Railed

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و غیرمنتظره در ژانر وحشت هستید و از فیلم‌هایی که سعی در ترکیب ژانرهای مختلف دارند لذت می‌برید، «D-Railed» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. شروع مرموز و گره‌افکنی‌های اولیه فیلم، نوید یک اثر هیجان‌انگیز را می‌دهد و بازی بازیگر کهنه‌کار، لنس هنریکسن، اگرچه کوتاه، اما به فیلم اعتبار می‌بخشد. این فیلم برای کسانی که حوصله‌ی کلیشه‌های رایج ژانر وحشت را ندارند و به دنبال غافلگیری هستند، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در شروع جسورانه و ایده‌ی ترکیب ژانر معمایی-وحشت با عناصر ماورایی نهفته است. فضاسازی اولیه قطار و حس نوستالژیک آن، به خوبی با تم هالووین درآمیخته و تماشاگر را درگیر می‌کند. با این حال، فیلم در گره‌گشایی و حفظ ریتم دچار افت می‌شود و تبدیل شدن ناگهانی آن به یک فیلم هیولایی، باعث از دست رفتن پتانسیل اولیه‌ی آن می‌گردد. بازی برخی بازیگران نیز در بخش دوم فیلم، کمی تصنعی به نظر می‌رسد.

«D-Railed» در تلاش است تا ژانرهای وحشت، اکشن و ماجراجویی را با هم تلفیق کند. اما بیشترین تمرکز فیلمنامه روی ایجاد حس تعلیق در بخش اول و سپس ارائه اکشن و وحشت ناشی از رویارویی با یک تهدید غیرمنتظره در بخش دوم است. این فیلم را می‌توان در دسته‌ی فیلم‌های «هیولایی» یا «موجودات ناشناخته» قرار داد که با چاشنی معمایی و بقا همراه شده است.

«D-Railed» با وجود ضعف‌هایش، توانسته است تجربه‌ای متفاوت از آنچه معمولاً در ژانر وحشت دیده می‌شود، ارائه دهد. ایده اولیه و تغییر مسیر ناگهانی فیلم، می‌تواند برای علاقه‌مندان به آثار غیرمتعارف جذاب باشد. همچنین، فیلمبرداری مناسب و جلوه‌های ویژه‌ی قابل قبول در حد بودجه‌ی فیلم، به جذابیت بصری آن کمک کرده است. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با ایده‌ای خلاقانه، حتی در ژانری پر از کلیشه، اثری نسبتاً منحصر به فرد خلق کرد.

اگر از ترکیب ژانرهای معمایی و وحشت در کنار ایده‌های غافلگیرکننده لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «هیولا» (The Host) ساخته‌ی بونگ جون-هو یا «کلاورفیلد» (Cloverfield) را نیز تماشا کنید که در آن‌ها نیز شاهد ظهور موجودات غیرمنتظره و درگیری شخصیت‌ها برای بقا هستیم.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.