Windows

اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را به چالش بکشد و درباره‌ی جنبه‌های تاریک‌تر روان انسان تفکر کند، «پنجره‌ها» می‌تواند انتخاب جذابی باشد. فیلمبرداری چشم‌نواز گوردون ویلیس، با بازی نور و سایه، فضایی وهم‌آلود و منحصربه‌فرد خلق می‌کند. همچنین، بازی تالیا شایر در نقش زنی آسیب‌پذیر که درگیر این موقعیت هولناک می‌شود، قابل توجه است. این فیلم برای کسانی که از کلیشه‌های رایج سینما خسته شده‌اند و به دنبال تجربه‌های سینمایی متفاوت هستند، ارزشمند است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و تصویربرداری بی‌نظیر گوردون ویلیس نهفته است. او با استفاده‌ی استادانه از نور، سایه و زوایای دوربین، حس تعلیق و اضطراب را به خوبی منتقل می‌کند. بازی الیزابت اشلی در نقش آندریا نیز به اندازه‌ی کافی گیرا و ترسناک است تا بتواند بار دراماتیک فیلم را به دوش بکشد. اما نقاط ضعف فیلم در فیلمنامه و ریتم گاه کند آن است که ممکن است برای برخی تماشاگران خسته‌کننده باشد. برخی از اتفاقات داستانی نیز بدون توضیح کافی رخ می‌دهند.

«پنجره‌ها» در سال ۱۹۸۰ ساخته شده و در دورانی که سینما شروع به جسارت بیشتری در پرداختن به موضوعات تابوشکنی مانند تمایلات جنسی و روانشناسی پیچیده‌ی شخصیت‌ها کرده بود، عرضه شد. این فیلم با رده‌بندی R، به دلیل نمایش صراحت جنسی و برهنگی، برای مخاطبان بزرگسال در نظر گرفته شده بود. این اثر در زمان اکران با نقدهای متفاوتی روبرو شد؛ برخی آن را جسورانه و متفاوت دانستند و برخی دیگر آن را آزاردهنده و بی‌هدف خواندند. این فیلم را می‌توان در دسته‌ی هیجان‌انگیزهای روانشناختی با رگه‌هایی از درام اجتماعی قرار داد.

تماشای «پنجره‌ها» تجربه‌ای است که در آن با جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ی روان انسان و تأثیر وسواس بر روابط روبرو می‌شویم. فیلمبرداری مینیمالیستی و در عین حال قدرتمند ویلیس، چشم‌انداز بصری منحصربه‌فردی را ارائه می‌دهد که در کمتر فیلمی دیده می‌شود. این اثر همچنین نشان می‌دهد که چگونه یک فیلمساز بزرگ در عرصه فیلمبرداری، می‌تواند دیدگاهی متفاوت و گاه چالش‌برانگیز در کارگردانی نیز داشته باشد، حتی اگر این تجربه‌ی کارگردانی برای او تکرار نشود. بازی تالیا شایر نیز یکی از نقاط قوت قابل ذکر این فیلم است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم به سراغ آثاری مانند «روان‌گسیخته» (Repulsion) ساخته‌ی رومن پولانسکی با فضاسازی مشابه و تمرکز بر فروپاشی روانی، یا «روشنایی‌های واقعی» (The Reflecting Skin) با اتمسفر وهم‌آلود و کاوشی در تاریکی‌های درون، بروید. همچنین، فیلم «خاطرات ادری هپبورن» (Audrey Hepburn: The Untold Story) که البته مستندی درباره‌ی زندگی اوست، ممکن است برای علاقه‌مندان به بازی تالیا شایر جذاب باشد، هرچند از نظر ژانر متفاوت است.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.