First Family

اگر به دنبال یک کمدی با بازیگران مطرح دهه ۸۰ میلادی هستید و می‌توانید با شوخی‌های گاه و بی‌گاه و فضاسازی خاص آن دوران ارتباط برقرار کنید، «خانواده اول» می‌تواند تجربه‌ای سرگرم‌کننده باشد. حضور بازیگرانی چون باب نیوهارت، مادلین کان و گلدا رادنر، که هر کدام در ژانر کمدی سابقه‌ای درخشان دارند، نقطه قوت اصلی فیلم است. این فیلم برای کسانی که به دنبال اثری عمیق و پیچیده نیستند و صرفاً می‌خواهند لحظاتی را با یک کمدی نسبتاً سبک بگذرانند، می‌تواند انتخاب خوبی باشد.

بزرگترین نقطه قوت «خانواده اول» بدون شک تیم بازیگری آن است. باب نیوهارت با آن چهره‌ی همیشه متعجب و مادلین کان با بازی‌های درخشان خود، سعی در نجات فیلم دارند. اما متأسفانه، فیلمنامه و کارگردانی باکس هانری نتوانسته‌اند از پتانسیل این بازیگران به طور کامل بهره ببرند. شوخی‌ها گاهی تکراری و بی‌مزه می‌شوند و فیلمنامه در نیمه دوم دچار افت محسوسی می‌گردد. فیلمبرداری و تدوین نیز ویژگی خاصی ندارند و در خدمت کلیت اثر هستند.

«خانواده اول» در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، اما تلفیقی از کمدی سیاسی و خانوادگی است. فیلم تلاش می‌کند تا با نگاهی طنزآمیز به دنیای سیاست و روابط در کاخ سفید بپردازد. با این حال، ماهیت کمدی آن گاهی به سمت لودگی و اغراق پیش می‌رود که یادآور برخی کمدی‌های آن دوران است. امتیاز R فیلم نیز به دلیل وجود برخی صحنه‌های نامناسب و شوخی‌های جنسی است که برای مخاطبان عام ممکن است ناخوشایند باشد.

با وجود ضعف‌های متعدد فیلمنامه، «خانواده اول» در نمایش هرج و مرج‌های پشت پرده کاخ سفید و تفاوت‌های فرهنگی در روابط بین‌الملل، تا حدی موفق عمل می‌کند. بازی‌های خوب بازیگران اصلی، به‌خصوص باب نیوهارت در نقش رئیس‌جمهور سردرگم، از نکات مثبت فیلم است. همچنین، این فیلم نگاهی است به کمدی‌های هالیوودی دهه ۸۰ که در آن زمان، رویکردهای متفاوتی نسبت به کمدی‌های امروزی داشتند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم کمدی‌های سیاسی دیگری مانند «رئیس جمهور احمق» (The Great Dictator) یا «دکتر استرنج‌لاو» (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb) را نیز تماشا کنید که با رویکردی طنزآمیز به سیاست پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.