Zero to Sixty

اگر به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک از سینمای کمدی دهه ۷۰ میلادی هستید و از فیلم‌هایی که بر پایه‌ی موقعیت‌های کمدی و تعقیب و گریزهای ماشینی بنا شده‌اند، لذت می‌برید، «زیرو تو شصت» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. این فیلم با ریتم نسبتاً تند و بازی‌های بعضاً اغراق‌شده، یادآور فیلم‌های کمدی-اکشن آن دوران است. حضور دارن مک‌گاوین، که با نقش کارل کولچاک شناخته می‌شود، در نقشی متفاوت و جوان‌تر، به همراه صحنه‌های اکشن ماشینی، می‌تواند برای علاقه‌مندان به این سبک جذاب باشد. این فیلم شاید شاهکار نباشد، اما به عنوان یک سرگرمی سبک و سریع، می‌تواند رضایت‌بخش باشد.

بزرگترین نقطه قوت فیلم، انرژی و بداهه‌پردازی‌های ظاهری آن است که حس و حال سینمای دهه ۷۰ را به خوبی منتقل می‌کند. دارن مک‌گاوین با تجربه‌ی بازیگری خود، حضوری تاثیرگذار در نقش مردی سردرگم در میانه بحران شخصی دارد. همچنین، دینیس نیکرسون در نقش نوجوان بازیگوش و سرکش، شیمی خوبی با مک‌گاوین برقرار کرده و یادآور شخصیت‌های نوجوان پرانرژی در فیلم‌های آن دوران است. فیلمبرداری و تدوین، هرچند که شاید در مقایسه با استانداردهای امروزی ساده به نظر برسند، اما به خوبی توانسته‌اند ریتم تند و هیجان‌انگیز صحنه‌های تعقیب و گریز را به تصویر بکشند. فضاسازی فیلم نیز به خوبی حس و حال کوچه و خیابان‌های دهه ۷۰ را تداعی می‌کند.

«زیرو تو شصت» در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، اما با عناصری از اکشن و درام همراه است. این فیلم بخشی از موج کمدی‌های آمریکایی دهه ۷۰ است که اغلب با رویکردی آزادانه‌تر به موضوعات و شخصیت‌ها، فضایی پر هرج و مرج و گاهی نامتعارف را به تصویر می‌کشیدند. دهه ۷۰ میلادی دورانی بود که فیلم‌های کمدی شروع به شکستن تابوها و پرداختن به موضوعاتی چون روابط خارج از عرف و شخصیت‌های خاکستری کردند. «زیرو تو شصت» نیز با نمایش طنزآلود زندگی یک مرد طلاق‌گرفته و رابطه‌ی او با یک نوجوان، در همین راستا حرکت می‌کند و تلاش دارد تا با ایجاد موقعیت‌های خنده‌دار و پویا، مخاطب را سرگرم کند.

تماشای «زیرو تو شصت» می‌تواند تجربه‌ای لذت‌بخش برای علاقه‌مندان به کمدی‌های دهه ۷۰ میلادی باشد. این فیلم با ارائه‌ی یک داستان سرراست و پر از تعقیب و گریزهای ماشینی، لحظات سرگرم‌کننده‌ای را فراهم می‌کند. حضور بازیگرانی چون دارن مک‌گاوین و سیلویا مایلز، به فیلم وزنی اضافه کرده و تماشای بازی آن‌ها در نقش‌های متفاوت، جذاب است. همچنین، این فیلم فرصتی است برای آشنایی با سبک کارگردانی دون وایس و نحوه‌ی پرداخت او به ژانر کمدی در آن دوران. برای کسانی که به دنبال فیلمی بدون پیچیدگی‌های داستانی و صرفاً برای گذراندن اوقات فراغت هستند، «زیرو تو شصت» می‌تواند انتخاب خوبی باشد.

اگر از فضای کمدی و تعقیب و گریز «زیرو تو شصت» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «ریپو من» (Repo Man) محصول ۱۹۸۴ با فضایی مشابه و کمدی سیاه، یا «کمدی دیوانه‌وار» (The Blues Brothers) محصول ۱۹۸۰ با اکشن و موسیقی پرانرژی را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.