The Mask

اگر به دنبال تفسیری متفاوت و تاریک‌تر از شخصیت «ماسک» هستید که از فضای کمدی نسخه‌ی ۱۹۹۴ فاصله گرفته و به سمت ژانرهای هیجان‌انگیز، جنایی و فانتزی تاریک متمایل شده، این فیلم می‌تواند تجربه‌ای تازه باشد. «ماسک» (۲۰۱۷) برای کسانی جذاب است که به دنبال کندوکاوی در تاریکی طبیعت انسان و تاثیر قدرت‌های ماورایی بر آن هستند، بدون آنکه انتظار یک اثر سرگرم‌کننده و سبک‌بال را داشته باشند.

قوت اصلی این اثر، وفاداری نسبی به لحن تاریک و جدی کمیک‌بوک‌های اصلی «ماسک» است. کارگردانی جیسون گربِی سعی در فضاسازی سنگین و ایجاد تنش دارد، و بازی‌ها نیز تلاش می‌کنند تا عمق روانی شخصیت‌ها را نشان دهند. با این حال، محدودیت‌های تولید مستقل و گاهی فیلمنامه نه‌چندان منسجم، مانع از آن می‌شود که «ماسک» (۲۰۱۷) به پتانسیل کامل خود دست یابد و تجربه‌ای بی‌نقص ارائه دهد.

این فیلم در ژانر فانتزی، هیجان‌انگیز و جنایی قرار می‌گیرد و با الهام از کمیک‌بوکی که ذاتاً تاریک بود، سعی در بازآفرینی فضایی متفاوت دارد. برخلاف فیلم سال ۱۹۹۴ که یک کمدی خانوادگی موفق بود، این اقتباس ۲۰۱۷ به ریشه‌های خشن‌تر و روانشناختی‌تر شخصیت «ماسک» نزدیک می‌شود و تجربه‌ای متفاوت را برای مخاطب رقم می‌زند.

تماشای «ماسک» (۲۰۱۷) می‌تواند دیدگاهی جدید به شخصیت «ماسک» بدهد و نشان دهد که چگونه یک مفهوم آشنا می‌تواند در بستری متفاوت، داستانی نو با مضامینی چون گناه، تاریکی و قدرت ارائه دهد. این فیلم، گرچه بی‌نقص نیست، اما در ایجاد فضایی دلهره‌آور و بررسی جنبه‌های تاریک‌تر شخصیت، موفق عمل کرده است.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابه با فضایی تاریک و ماورایی هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «هزارتوی پن» (Pan's Labyrinth) را برای ترکیب فانتزی و تاریکی، یا «هزارتو» (Labyrinth) را برای فضایی وهم‌آلود و کمی متفاوت‌تر در نظر بگیرید. همچنین، اگر به جنبه‌های جنایی و روانشناختی علاقه دارید، «ردپای دزد» (The Score) می‌تواند انتخاب خوبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.