Flinch

اگر به دنبال فیلمی با فضاسازی خاص و المان‌های نوستالژیک هستید، «فینچ» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. فیلمبرداری و موسیقی متن، خصوصاً با الهام از فضای دهه ۸۰ میلادی، به خوبی توانسته‌اند اتمسفر فیلم را بسازند و تجربه‌ای بصری و شنیداری دلنشین را برای مخاطب رقم بزنند. این فیلم برای کسانی که از تماشای درام‌های روانشناختی با چاشنی تعلیق لذت می‌برند، می‌تواند انتخاب مناسبی برای یک شب سینمایی باشد.

قدرت اصلی «فینچ» در تلاش برای نمایش یک رابطه‌ی غیرمتعارف و پیچیده میان شخصیت اصلی و شاهد قتل است. صحنه‌هایی که این دو شخصیت در کنار هم قرار می‌گیرند، پتانسیل بالایی برای خلق درامی گیرا دارند. با این حال، گاهی اوقات فیلم در پرداخت شخصیت‌ها و پیشبرد منطقی روایت دچار لغزش می‌شود و این پتانسیل را به طور کامل شکوفا نمی‌کند. بازی بازیگران اصلی، به خصوص در خلق تنش‌های درونی، قابل قبول است اما گاهی دیالوگ‌ها و انگیزه‌های شخصیت‌ها، عمق لازم را ندارند.

«فینچ» در ژانر درام، هیجان‌انگیز و جنایی قرار می‌گیرد. این فیلم تلاش می‌کند تا با ترکیب این عناصر، داستانی منحصر به فرد را ارائه دهد. اما گاهی اوقات ریتم فیلم کند می‌شود و از هیجان لازم فاصله می‌گیرد. کارگردانی «کمرون ون هوی» سعی در ایجاد فضایی خاص دارد که یادآور فیلم‌های نئو-نوآر است، اما در نهایت، «فینچ» بیشتر به یک درام روانشناختی با چاشنی جنایی شباهت پیدا می‌کند تا یک تریلر نفس‌گیر.

تماشای «فینچ» می‌تواند تجربه‌ای متفاوت برای علاقه‌مندان به فیلم‌های با فضای دهه‌ی ۸۰ و موسیقی متن سینت‌ویو باشد. فیلمبرداری خوب و تلاش کارگردان برای خلق اتمسفری خاص، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. همچنین، ایده‌ی مرکزی فیلم مبنی بر شکل‌گیری رابطه‌ای میان قاتل و قربانی، پتانسیل دراماتیک بالایی دارد که در برخی لحظات به خوبی از آن استفاده شده است.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با فضاسازی مشابه «فینچ» و داستان‌های درباره‌ی قاتلان حرفه‌ای که درگیر روابط عاطفی می‌شوند لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «راننده» (Drive) با بازی رایان گاسلینگ، «لئون: حرفه‌ای» (Léon: The Professional) ساخته‌ی لوک بسون، یا حتی «نک‌بت» (Nightcrawler) را نیز در پاپکورن جستجو کنید و از تماشای آن‌ها لذت ببرید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.