Control

اگر به دنبال یک تریلر روانشناختی با بازی‌های قوی هستید، «کنترل» ارزش دیدن دارد. حضور بازیگرانی چون ری لیوتا و ویلم دفو، که هر دو در نقش‌های خود درخشیده‌اند، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است. این فیلم می‌تواند برای علاقه‌مندان به داستان‌هایی که در آن مرز بین خوب و بد، جرم و مجازات، و اراده آزاد و جبر مورد کاوش قرار می‌گیرد، جذاب باشد. فضاسازی و ریتم فیلم نیز در بخش‌هایی قابل قبول است و مخاطب را تا حدی درگیر خود می‌کند.

نقطه قوت اصلی فیلم، بازی‌های درخشان ری لیوتا و ویلم دفو است. لیوتا به خوبی توانسته پیچیدگی‌های روانی یک قاتل در آستانه تغییر را به تصویر بکشد و دفو نیز در نقش دکتر مرموز، حضوری تاثیرگذار دارد. فیلمبرداری و فضاسازی در بخش‌هایی از فیلم، حس تعلیق و دلهره را به خوبی منتقل می‌کند. با این حال، فیلمنامه در برخی نقاط دچار ضعف است و برخی اتفاقات، به‌خصوص در نیمه دوم و پایان‌بندی، منطق روایی خود را از دست می‌دهد و عجولانه به نظر می‌رسد.

«کنترل» در ژانر تریلر جنایی و اکشن قرار می‌گیرد، اما تمرکز اصلی آن بر جنبه‌های روانشناختی و درام شخصیت‌هاست. این فیلم سعی دارد تا با بهره‌گیری از مفاهیم اصلاح رفتار و آزمایش‌های علمی، داستانی پرتعلیق را روایت کند. در کنار این، عناصر دلهره‌آور و گاهی اکشن نیز در تار و پود روایت تنیده شده‌اند. این ترکیب ژانری، اثری را پدید آورده که شاید در نگاه اول شبیه به فیلم‌های اکشن صرف به نظر برسد، اما در عمق، به بررسی مسائل اخلاقی و روانشناختی می‌پردازد.

با دیدن «کنترل»، مخاطب با چالش‌های اخلاقی پیرامون اصلاح رفتار مجرمان و مرزهای مداخله علمی در طبیعت انسان روبرو می‌شود. بازی‌های قوی بازیگران اصلی، به خصوص ری لیوتا، لذت تماشای فیلم را دوچندان می‌کند. اگرچه فیلمنامه بی‌نقص نیست، اما ایده اولیه و تلاش برای پرداختن به موضوعی چالش‌برانگیز، قابل تقدیر است و می‌تواند تماشاگر را به فکر فرو ببرد.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با درون‌مایه روانشناختی و بازی‌های قوی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «آزمایش» (The Experiment) ساخته سال ۲۰۰۱ را نیز از دست ندهید که به موضوع مشابهی در فضایی متفاوت می‌پردازد، همچنین فیلم «جاده مالهالند» (Lost Highway) دیوید لینچ نیز با فضاسازی وهم‌آلود و روایت غیرخطی خود می‌تواند برایتان جذاب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.