Run, Run, Joe!

اگر به دنبال یک فیلم سرگرم‌کننده با رگه‌هایی از کمدی و اکشن هستید که شما را به یاد فیلم‌های گانگستری کلاسیک بیندازد، «بدو، بدو، جو!» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. فضاسازی فیلم، گرچه شاید در حد آثار بزرگ نباشد، اما توانسته است اتمسفری دلنشین و گاهی پرتنش را برای مخاطب ایجاد کند. تماشای این فیلم می‌تواند تجربه‌ای لذت‌بخش از سینمای دهه‌ی ۷۰ میلادی باشد.

قدرت اصلی فیلم در لحظات اکشن و تعقیب و گریزهای آن نهفته است. کارگردانی جوزپه کولیتزی در این بخش‌ها موفق عمل کرده و توانسته هیجان لازم را به بیننده منتقل کند. بازی بازیگران اصلی، به‌خصوص در نمایش اضطراب و تلاش برای بقا، قابل قبول است. با این حال، فیلمنامه می‌توانست قوی‌تر و منسجم‌تر باشد و برخی شوخی‌ها نیز کمی تاریخ‌مصرف‌دار به نظر می‌رسند.

این فیلم در ژانر کمدی-اکشن-جنایی قرار می‌گیرد و تلاشی است برای ترکیب عناصر سرگرم‌کننده این ژانرها. با توجه به سال ساخت و کشورهای تولیدکننده (فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، آلمان غربی)، می‌توان رگه‌هایی از سینمای اروپای جنوبی و غربی را در آن مشاهده کرد. این ترکیب ژانری، فضایی منحصر به فرد به فیلم بخشیده است.

تماشاگر با دیدن «بدو، بدو، جو!» تجربه‌ای از سینمای گانگستری کمدی دهه‌ی ۷۰ را کسب می‌کند. فیلمبرداری و انتخاب لوکیشن‌ها، به‌خصوص در صحنه‌های بیرونی، چشم‌نواز است و حس و حال دوران خود را به خوبی منتقل می‌کند. این فیلم می‌تواند یادآور دوران طلایی فیلم‌های اکشن-کمدی باشد که در آن زمان طرفداران زیادی داشتند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «زورو» (The Mask of Zorro) با بازی آنتونیو باندراس برای اکشن و ماجراجویی، یا «دوئل» (Duel) از استیون اسپیلبرگ برای تعلیق و تعقیب و گریز را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.