Virgin Witch

اگر به دنبال فیلم‌هایی با فضایی نوستالژیک از دهه هفتاد میلادی هستید که عناصر ترسناک، اروتیک و ماورایی را با هم ترکیب می‌کنند، «جادوی باکره» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. بازی خواهران میشل، به‌خصوص آن میشل در نقش کریستین که تحول شخصیتی قابل توجهی را تجربه می‌کند، از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود. همچنین، فضای بصری و فیلمبرداری اثر، با وجود قدمت، تماشای آن را دلپذیر می‌سازد، به خصوص برای علاقه‌مندان به سینمای بهره‌کشی (exploitation cinema) بریتانیایی.

نقاط قوت اصلی فیلم در فضاسازی دهه هفتادی، حضور جذاب بازیگران زن، و تلفیق ژانرهای مختلف است. با این حال، فیلمنامه در برخی قسمت‌ها کمی شتاب‌زده عمل می‌کند و ریتم روایت گاهی کند می‌شود. جنبه‌های ترسناک آن شاید برای مخاطبان امروزی که انتظار هیجان و غافلگیری‌های عمیق‌تری دارند، کمی سطحی به نظر برسد. اما در مقابل، جنبه‌های اروتیک و حضور بازیگران، به خصوص در سکانس‌های خارج از لباس، می‌تواند برای برخی بینندگان جذاب باشد.

«جادوی باکره» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما با رویکردی خاص که بیشتر به سمت وحشت گوتیک و اروتیک متمایل است تا وحشت صریح. این فیلم بخشی از موج فیلم‌های بهره‌کشی دهه هفتاد میلادی محسوب می‌شود که اغلب با بودجه کم ساخته شده و سعی در جذب مخاطب از طریق نمایش برهنگی و مضامین تابوشکن داشتند. در کنار عناصر ترسناک، فیلم رگه‌هایی از درام و حتی کمدی سیاه را نیز در خود جای داده است.

این فیلم تجربه‌ی بصری متفاوتی از سینمای بریتانیا در اوایل دهه ۷۰ را ارائه می‌دهد. تماشای آن می‌تواند درک بهتری از روندهای سینمایی آن دوره، به‌ویژه در ژانرهای خاص، به علاقه‌مندان بدهد. همچنین، بازی نسبتاً خوب بازیگران اصلی و موسیقی متن دلنشین، از دیگر مواردی است که می‌تواند برای مخاطب ارزشمند باشد. بررسی تقابل جاه‌طلبی انسانی با نیروهای ماورایی، از جنبه‌های داستانی قابل تأمل فیلم است.

اگر از فضای «جادوی باکره» لذت بردید، ممکن است از تماشای فیلم‌هایی چون «The Wicker Man» (۱۹۷۳) با فضایی مشابه و مضامین فرقه‌ای، یا «Rosemary's Baby» (۱۹۶۸) که به شکلی استادانه وحشت و پارانویا را در زندگی روزمره روایت می‌کند، نیز بهره‌مند شوید. همچنین، اگر به دنبال ترکیب وحشت و جذابیت‌های بصری هستید، «The Sentinel» (۱۹۷۷) را پیشنهاد می‌کنیم.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.