Angry Neighbors

اگر به دنبال یک کمدی سبک و بدون ادعا هستید که صرفاً برای گذراندن وقت ساخته شده، شاید «همسایگان خشمگین» بتواند نظر شما را جلب کند. بازیگرانی چون فرانک لانگلا و استاکارد چانینگ، با وجود فیلمنامه ضعیف، تلاش کرده‌اند تا به نقش‌های خود جان ببخشند. این فیلم برای کسانی که به دنبال یک داستان عمیق یا یک کمدی ناب نیستند و صرفاً می‌خواهند لحظاتی را با شخصیت‌های عجیب و غریب و موقعیت‌های کارتونی سرگرم شوند، می‌تواند گزینه‌ی قابل تاملی باشد. به خصوص اگر به طنزهای موقعیت و شخصیت‌های لجباز علاقه دارید.

نقطه قوت اصلی فیلم، حضور بازیگران کارکشته‌ای چون فرانک لانگلا در نقش نویسنده‌ی بدخلق و استاکارد چانینگ در نقش همسر همسایه است. این بازیگران سعی می‌کنند با تمام توان، ضعف‌های فیلمنامه را پوشش دهند. لانگلا به خوبی از پسِ نمایشِ غرور و انزوای یک هنرمند برمی‌آید و چانینگ نیز حضوری پررنگ دارد. در مقابل، فیلمنامه که فاقد انسجام و عمق کافی است، بزرگترین نقطه ضعف «همسایگان خشمگین» محسوب می‌شود. ریتم فیلم گاهی کند و گاهی شتاب‌زده است و فضاسازی آن نیز نتوانسته جذابیت لازم را ایجاد کند.

«همسایگان خشمگین» در ژانر کمدی طبقه‌بندی می‌شود، اما بیشتر به سمت کمدی سیاه یا کمدی موقعیت با چاشنی سورئالیسم گرایش دارد. فیلم تلاش می‌کند تا با تکیه بر تقابل شخصیت‌ها و اغراق در نمایش رفتار آن‌ها، موقعیت‌های خنده‌دار ایجاد کند. اما در بسیاری از لحظات، این تلاش به نتیجه نمی‌رسد و طنز فیلم سطحی و گاهی آزاردهنده می‌شود. این فیلم جزو آن دسته از کمدی‌هایی است که ممکن است با سلیقه‌ی همه مخاطبان همخوانی نداشته باشد و بیشتر برای کسانی جذاب است که به دنبال طنزهای غیرمتعارف هستند.

تماشای «همسایگان خشمگین» می‌تواند تجربه‌ای متفاوت از کمدی را برایتان رقم بزند، به خصوص اگر به دنبال فیلم‌هایی با شخصیت‌های غیرمتعارف و داستان‌های از مسیر خارج شده هستید. این فیلم به شما نشان می‌دهد که چگونه تقابل‌های ساده‌ی همسایگی می‌تواند به درگیری‌های بزرگتری تبدیل شود، هرچند که پرداخت این موضوع در فیلمنامه بسیار ضعیف است. در نهایت، این فیلم می‌تواند به عنوان نمونه‌ای از کمدی‌هایی که تلاش می‌کنند با تکیه بر بازیگران نام‌آشنا و ایده‌های خاص، مخاطب را جذب کنند، مورد بررسی قرار گیرد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «چارلی بارتلت» (Charlie Bartlett) با فضایی مشابه و کمدی سیاه، یا «هتل بزرگ بوداپست» (The Grand Budapest Hotel) با کارگردانی وس اندرسون به دلیل سبک بصری خاص و شخصیت‌های منحصربه‌فردش را نیز تماشا کنید. همچنین «کابین در جنگل» (The Cabin in the Woods) به دلیل تلفیق ژانرها و رویکرد غیرمنتظره‌اش می‌تواند برایتان جالب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.