The Appointment

اگر به دنبال فیلمی هستید که ضمن داشتن فضایی رمانتیک و چشم‌نواز، به درونیات شخصیت‌ها و کشمکش‌های روانی آن‌ها بپردازد، «قرار ملاقات» انتخاب مناسبی است. بازی‌های عمر شریف و آنوک امه، که هر دو ستاره‌هایی درخشان در سینمای جهان هستند، به خوبی از پس نقش‌های خود برآمده‌اند و حس تنهایی، تردید و عشق را به خوبی منتقل می‌کنند. فیلمبرداری چشم‌نواز از رم و موسیقی متن به‌یادماندنی جان بری، تجربه‌ای سینمایی لذت‌بخش را برای علاقه‌مندان به درام‌های روانشناختی رقم می‌زند.

قدرت اصلی «قرار ملاقات» در فضاسازی و ریتم آرام آن نهفته است. برخلاف بسیاری از فیلم‌ها که داستان را با شتاب پیش می‌برند، لومت اینجا صبورانه به تماشاگر فرصت می‌دهد تا با شخصیت‌ها و احساساتشان همراه شود. سکوت‌ها و نگاه‌های میان‌بازیگران، گاهی گویاتر از هزاران کلمه دیالوگ عمل می‌کنند. این فیلم شاید برای کسانی که انتظار هیجان و اکشن دارند، کمی کند باشد، اما برای کسانی که عمق روایت و بازی‌های ظریف را می‌ستایند، بسیار جذاب خواهد بود.

«قرار ملاقات» در ژانر درام و عاشقانه قرار می‌گیرد، اما با توجه به فضای تعلیق‌آمیز و ابهاماتی که در روایت وجود دارد، می‌توان رگه‌هایی از تریلر روانشناختی را نیز در آن مشاهده کرد. این فیلم که در سال ۱۹۶۹ ساخته شده، نگاهی به روابط پیچیده انسانی در بستری اروپایی‌گونه دارد و به دور از کلیشه‌های رایج، به بررسی احساساتی چون عشق، حسادت و بی‌اعتمادی می‌پردازد.

تماشای «قرار ملاقات» تجربه‌ای منحصر به فرد از سینمای اواخر دهه ۶۰ میلادی را ارائه می‌دهد. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه یک کارگردان کاربلد مانند سیدنی لومت، حتی در خارج از فضای همیشگی خود، می‌تواند آثاری با امضای شخصی خلق کند. فیلمبرداری زیبا، بازی‌های قوی و فیلمنامه‌ای که فضایی پر از رمز و راز را می‌سازد، از جمله دستاوردهای این اثر هستند که آن را در میان انبوه فیلم‌های هم‌عصرش متمایز می‌سازد.

اگر از فضاسازی و درام روانشناختی «قرار ملاقات» لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی مانند «آفتاب سرخ» (Red Sun) ساخته ترنس یانگ با بازی عمر شریف، یا درام‌های عاشقانه پرتعلیق اروپایی مانند «شب‌های کریستال» (The Night of the Crystal) می‌توانند گزینه‌های خوبی باشند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.