Inspector Clouseau

اگر به دنبال یک کمدی کلاسیک هستید که در آن شخصیت اصلی، با وجود اشتباهاتش، با پشتکار به دنبال حل معماست، «بازرس کلوزو» می‌تواند گزینه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. آلن آرکین در نقش کلوزو، تلاش قابل ستایشی برای جان بخشیدن به این شخصیت انجام داده است. این فیلم برای کسانی که دلتنگ فضای کمدی‌های نسبتاً ساده و بدون پیچیدگی‌های امروزی هستند، تجربه‌ی دلنشینی خواهد بود. فضای فیلمبرداری و طراحی صحنه، حس و حال دهه ۶۰ میلادی را به خوبی منتقل می‌کند و می‌تواند برای علاقه‌مندان به سینمای آن دوره جذاب باشد.

بزرگترین نقطه قوت این فیلم، بدون شک، بازی آلن آرکین است که با وجود فشارهای ناشی از مقایسه با پیتر سلرز فقید، سعی کرده تفسیری منحصر به فرد از شخصیت بازرس کلوزو ارائه دهد. او توانسته جنبه‌های طنزآمیز و احمقانه شخصیت را به خوبی به تصویر بکشد، هرچند که برخی منتقدان معتقدند این شخصیت بدون حضور سلرز، تمام جذابیت خود را از دست می‌دهد. کارگردانی بود یورکین در برخی صحنه‌ها قابل قبول است، اما گاهی فیلم در هدایت ریتم و حفظ انسجام روایت دچار مشکل می‌شود.

«بازرس کلوزو» در ژانر کمدی-پلیسی قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت کمدی متمایل است تا یک اثر معمایی قوی. این فیلم بخشی از مجموعه فیلم‌های «پلنگ صورتی» محسوب می‌شود، اما به دلیل عدم حضور پیتر سلرز و کارگردان اصلی این مجموعه، بلیک ادواردز، اثری مستقل در این چارچوب به شمار می‌رود. فضاسازی فیلم تلاش می‌کند تا حس و حال فیلم‌های کارآگاهی کلاسیک را تداعی کند، اما در نهایت، کمدی موقعیت و بازی اغراق‌آمیز شخصیت اصلی، بر جنبه‌های دیگر غلبه می‌کند.

این فیلم گامی در جهت گسترش دنیای «پلنگ صورتی» بود، هرچند که نتوانست به موفقیت تجاری و هنری قسمت‌های اصلی دست یابد. با این حال، آلن آرکین با بازی خود، ارزش افزوده‌ای به این اثر بخشیده است. فیلمنامه، با وجود برخی ضعف‌ها، تلاش می‌کند تا داستانی سرراست اما جذاب را روایت کند. علاقه‌مندان به کمدی‌های کلاسیک و بازی‌های فیزیکی می‌توانند از تماشای این فیلم لذت ببرند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های کمدی کلاسیک با محوریت شخصیت‌های دست‌وپاگیر اما دوست‌داشتنی مانند «دکتر دولیتل» (۱۹۶۷) یا آثار کمدی جاسوسی با رویکردی طنزآمیز مانند «OSS 117: قاهره، لانه جاسوسان» را نیز تماشا کنید.

این فیلم در واقع سومین قسمت از مجموعه فیلم‌های «پلنگ صورتی» محسوب می‌شود، اما به دلیل تغییر بازیگر نقش اصلی (آلن آرکین به جای پیتر سلرز) و کارگردان، تجربه‌ای متفاوت ارائه می‌دهد. برای درک بهتر، توصیه می‌شود ابتدا فیلم‌های اصلی «پلنگ صورتی» (۱۹۶۳) و «تیراندازی در تاریکی» (۱۹۶۴) را مشاهده کنید.