Getting Away with Murder

اگر به دنبال کمدی‌هایی با رگه‌هایی از طنز سیاه و مضامین اخلاقی هستید، «فرار از جنایت» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. حضور بازیگران کاربلدی چون دن اکروید، جک لمون فقید و لیلی تاملین، ارزش تماشای این فیلم را دوچندان می‌کند. این فیلم با نگاهی طنزآمیز به موضوعاتی چون عدالت شخصی و پیامدهای اعمال گذشته می‌پردازد و می‌تواند مخاطب را به فکر فرو ببرد.

نقاط قوت اصلی فیلم در بازی‌های خوب بازیگران، به‌ویژه جک لمون در نقش مرد سالخورده متهم به جنایات جنگی، و همچنین تلاش فیلمنامه برای پرداختن به موضوعاتی عمیق‌تر از یک کمدی صرف است. فضاسازی فیلم، گرچه گاهی کمی یکنواخت به نظر می‌رسد، اما توانسته است حس تعلیق و شوخ‌طبعی تلخ را به خوبی منتقل کند. اما در مقابل، برخی سکانس‌ها و شوخی‌ها ممکن است برای همه مخاطبان جذاب نباشند و فیلم گاهی در حفظ لحن یکدست دچار چالش می‌شود.

این فیلم در ژانر کمدی سیاه طبقه‌بندی می‌شود، اما به دلیل پرداختن به موضوعاتی چون جنایات جنگی و انتقام شخصی، رگه‌هایی از درام و حتی تریلر را نیز در خود دارد. فضای کلی فیلم، ترکیبی از موقعیت‌های کمدی موقعیت و شوخی‌های کلامی است که با مایه‌هایی از تاریکی و تعلیق آمیخته شده است. این ترکیب ژانری، «فرار از جنایت» را از آثار کمدی صرف متمایز می‌کند.

تماشای «فرار از جنایت» می‌تواند تجربه‌ای متفاوت از کمدی را برای مخاطب رقم بزند. این فیلم به مخاطب فرصت می‌دهد تا در مورد مرزهای اخلاق، عدالت و انتقام شخصی تأمل کند و در عین حال از بازی‌های درخشان بازیگران لذت ببرد. فیلمبرداری و تدوین فیلم نیز در خدمت روایت داستان هستند و به پیشبرد ریتم کلی اثر کمک می‌کنند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «دکتر استرنج‌لاو» (Dr. Strangelove) ساخته استنلی کوبریک، با فضایی مشابه از طنز سیاه و نقد اجتماعی، و همچنین «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» (Who's Afraid of Virginia Woolf?) با بازی درخشان الیزابت تیلور و ریچارد برتون که تنش و درگیری‌های کلامی در آن حرف اول را می‌زند، را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.