The Sandwich Man

اگر دلتان یک کمدی بریتانیایی نوستالژیک و کمیاب را می‌خواهد که شما را به حال و هوای «لندنِ در حالِ چرخش» (Swinging London) ببرد، «مرد ساندویچی» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم فرصتی است برای دیدن چهره‌های آشنای سینمای کمدی بریتانیا در اوج دوران فعالیتشان و لذت بردن از فضایی که دیگر تکرار نخواهد شد. جنبه‌ی مستندگونه‌ی فیلم در به تصویر کشیدن لندن آن دوران، به تنهایی ارزش تماشا را به آن می‌بخشد.

قدرت اصلی فیلم در حضور انبوه بازیگران شناخته‌شده و لحظات کمدی پراکنده‌ی آن است. مایکل بنتاین، ستاره‌ی این فیلم، با تجربه‌ی کار در برنامه‌های سورئال تلویزیونی، توانسته فضایی را خلق کند که در آن شوخی‌ها گاهی بسیار خلاقانه و غیرمنتظره از آب درمی‌آیند. با این حال، ضعف فیلمنامه و ریتم ناهماهنگ آن، ممکن است برای برخی تماشاگران خسته‌کننده باشد. همچنین، برخی از کلیشه‌های نژادی و اجتماعی به کار رفته در فیلم، با معیارهای امروزی همخوانی ندارد و ممکن است توهین‌آمیز تلقی شود.

این فیلم در ژانر کمدی طبقه‌بندی می‌شود، اما کمدی آن بیشتر به سمت کمدی بریتانیایی کلاسیک با رگه‌هایی از سورئالیسم متمایل است. شباهت‌هایی به آثار گروه «گونز» (The Goons) که مایکل بنتاین نیز در آن عضویت داشت، در این فیلم دیده می‌شود. این سبک کمدی، با اتکا به موقعیت‌های абсурд و شخصیت‌های کاریکاتورگونه، تجربه‌ای متفاوت از کمدی‌های رایج امروزی ارائه می‌دهد.

تماشای «مرد ساندویچی» تجربه‌ای نوستالژیک و سرگرم‌کننده است که به خصوص برای علاقه‌مندان به تاریخ سینما و فرهنگ بریتانیا جذاب خواهد بود. این فیلم گنجینه‌ای از چهره‌های کمدی دوران طلایی سینمای بریتانیاست و تصاویری زنده از شهری را به نمایش می‌گذارد که دیگر وجود ندارد. درک بهتر فضای فرهنگی و اجتماعی دهه شصت میلادی بریتانیا، از دیگر دستاوردهای تماشای این اثر است.

اگر از تماشای کمدی‌های بریتانیایی با فضایی خاص و بازیگران به‌یادماندنی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «کمدی‌های سری کاری آن» (Carry On series) به ویژه «به دلِ خیبر برو» (Carry On Up the Khyber) یا فیلم‌هایی چون «دکتر فایبس شیطانی» (The Abominable Dr. Phibes) را که ترکیبی از کمدی سیاه و سبک بصری منحصربه‌فرد است، از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.