Boy, Did I Get a Wrong Number!

اگر از طرفداران کمدی‌های کلاسیک هالیوود با چاشنی طنز کلامی و موقعیت‌های نابهنگام هستید، این فیلم می‌تواند گزینه‌ی مناسبی برای گذراندن لحظاتی سرگرم‌کننده باشد. باب هپ، ستاره کهنه‌کار کمدی، در این فیلم نیز توانایی خود را در اجرای نقش مردی ساده و درگیر ماجرا به نمایش می‌گذارد. شیمی بین باب هپ و فلیس دیلر، که به نظر می‌رسد در صحنه نیز از آن لذت می‌برند، جلوه‌ای خاص به فیلم بخشیده است. این اثر، نمونه‌ای خوب از کمدی‌های رایج دهه ۶۰ میلادی است که تلاش دارد با خلق موقعیت‌های مضحک و دیالوگ‌های سریع، مخاطب را بخنداند.

قوت اصلی فیلم را می‌توان در حضور پرانرژی فلیس دیلر و باب هپ دانست. دیلر با شخصیت بامزه و گاهی اغراق‌شده‌اش، بار اصلی کمدی را به دوش می‌کشد و دیالوگ‌های تند و تیزی که بین او و باب هپ رد و بدل می‌شود، از نقاط برجسته فیلم است. همچنین، حضور اِلکه سومر در نقش ستاره سینما، به فیلم رنگ و بوی هالیوودی‌تری می‌بخشد. کارگردانی جورج مارشال، که سابقه خوبی در ساخت کمدی دارد، سعی کرده است ریتم فیلم را تا حد امکان حفظ کند، هرچند گاهی فیلمنامه اجازه این کار را نمی‌دهد.

این فیلم در ژانر کمدی رمانتیک و کمدی موقعیت قرار می‌گیرد. فضای فیلم، یادآور کمدی‌های کلاسیک هالیوود است که بر پایه سوءتفاهم، شخصیت‌های اغراق‌شده و موقعیت‌های غریب بنا شده‌اند. در دوره‌ای که سینما به سمت کمدی‌های پر زد و خورد و گاهی تلخ می‌رفت، «پسر، چه شماره اشتباهی گرفتم!» تلاشی است برای بازگرداندن طعم کمدی‌های سبک‌تر و سرگرم‌کننده‌تر دهه ۵۰ و اوایل ۶۰ میلادی. فیلم سعی دارد با اشاره‌های ظریفی به فضای هالیوود و ستاره‌هایش، طنزی لایه‌لایه را به مخاطب عرضه کند.

تماشای این فیلم برای علاقه‌مندان به کمدی‌های کلاسیک باب هپ و فلیس دیلر، تجربه‌ای لذت‌بخش خواهد بود. این اثر، تصویری از سینمای کمدی دهه ۶۰ میلادی ارائه می‌دهد که در آن طنز کلامی و موقعیت‌محور، حرف اول را می‌زد. فیلم، با وجود ضعف‌های روایی، در خلق لحظات شاد و سرگرم‌کننده موفق عمل کرده و می‌تواند برای کسانی که به دنبال یک کمدی سبک و بی‌دردسر هستند، گزینه‌ی خوبی باشد. فضاسازی فیلم، با تکیه بر خانه‌های اشرافی و لوکیشن‌های شهری، به خوبی حس و حال آن دوران را منتقل می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم کمدی‌های کلاسیک باب هپ مانند «جاده هنگ کنگ» (The Road to Hong Kong) و فیلم‌هایی با فضای مشابه کمدی موقعیت مانند «آن‌هال» (Auntie Mame) را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.