Mansfield 66/67

اگر به زندگی ستاره‌های پرحاشیه، اتفاقات عجیب هالیوود و مرز بین واقعیت و افسانه علاقه‌مند هستید، «منسفیلد ۶۶/۶۷» می‌تواند برایتان جذاب باشد. این مستند با نگاهی متفاوت به دوران پایانی زندگی جِین مانسفیلد، دریچه‌ای نو به روی این شخصیت فراموش‌نشدنی باز می‌کند و تماشاگر را به تفکر درباره سرنوشت و باورهای خرافی وامی‌دارد.

نقاط قوت فیلم در مصاحبه با چهره‌هایی چون کنت اِنگر و جان واترز و همچنین پرداختن به ارتباط مانسفیلد با آنتوان لاوی است که به عمق مستند می‌افزاید. با این حال، استفاده از سکانس‌های رقص تفسیری و بازسازی‌های گاه ناشیانه، ریتم فیلم را بر هم زده و ممکن است برای برخی بینندگان آزاردهنده باشد. فیلمبرداری و فضاسازی در بخش‌هایی موفق عمل کرده، اما در کل، انسجام روایت گاهی قربانی این آزمون و خطاها می‌شود.

این مستند در ژانر بیوگرافی و مستند ساخته شده، اما با اضافه کردن عناصر موزیکال و حتی بازسازی‌های نمایشی، سعی در ایجاد فضایی منحصر به فرد دارد. این ترکیب ژانری، اگرچه جسورانه است، اما گاهی باعث می‌شود فیلم از مسیر اصلی خود منحرف شود و نتواند به طور کامل بین هیجان داستان و فرم بصری خود تعادل برقرار کند.

تماشاگر با دیدن این فیلم، با دوره کمتر پرداخته شده‌ای از زندگی جِین مانسفیلد آشنا می‌شود و با جنبه‌های مرموز و شایعاتی که حول محور مرگ او شکل گرفته، روبرو می‌گردد. فیلم سعی دارد تا تصویری پیچیده‌تر از این ستاره ارائه دهد و فراتر از کلیشه‌های رایج درباره او برود.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم مستندهای «کِیت بلانشت در نقش باب دیلن» (I'm Not There) برای درک شخصیت‌های چندوجهی و فیلم «هالیوود: آخرین فرقه» (Hollywood: The Last Golden Age) را برای نگاهی عمیق‌تر به دوران طلایی هالیوود تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.