The Most Hated Woman in America

اگر به داستان‌های واقعی افرادی که در برابر هنجارها ایستادند و برای باورهایشان جان فشاندند علاقه‌مندید، این فیلم می‌تواند برایتان جذاب باشد. «ملیسا لیو» در نقش اصلی، با تمام توان خود کوشیده تا شخصیتی چندوجهی و قدرتمند را به تصویر بکشد و بازی او یکی از نقاط قوت اصلی فیلم تلقی می‌شود. همچنین، این فیلم دریچه‌ای است به دورانی که تقابل دین و سکولاریسم در جامعه آمریکا شکل جدی‌تری به خود گرفت.

بزرگترین برگ برنده این اثر، بازی درخشان ملیسا لیو است که توانسته است پیچیدگی‌ها و سرسختی شخصیت ماتین مورای او'هیر را به خوبی منتقل کند. فیلمنامه گاهی با ارائه‌ی جزئیاتی از زندگی او، بیننده را درگیر می‌کند، اما در مجموع، فقدان عمق در پرداختن به انگیزه‌ها و روابط او، و همچنین ریتم گاهی ناهمگون، از نقاط ضعف فیلم محسوب می‌شود. کارگردانی نیز نتوانسته است از پتانسیل سوژه به طور کامل بهره ببرد و فیلم را در حد یک روایت صرفاً گزارشی نگه داشته است.

این فیلم در ژانر درام زندگی‌نامه‌ای قرار می‌گیرد که به داستان واقعی یکی از چهره‌های بحث‌برانگیز قرن بیستم آمریکا می‌پردازد. تمرکز بر روی مبارزات مدنی و اجتماعی، آن را در دسته‌ای از فیلم‌های بیوگرافیک قرار می‌دهد که شخصیت‌هایشان با ساختارهای موجود در جامعه درگیر می‌شوند. با این حال، لحن گاهی کمدی و رویکرد سطحی فیلم، آن را از یک درام سنگین و تاثیرگذار فاصله می‌دهد.

تماشای این فیلم می‌تواند به درک بهتر مبارزات آزادی‌خواهانه در مسائل اجتماعی و مذهبی کمک کند، هرچند که فیلم در ارائه‌ی تصویری متعادل و عمیق از شخصیت اصلی ناکام می‌ماند. فیلمبرداری و فضاسازی در خدمت روایت کلی قرار دارند اما نکته‌ی برجسته‌ای ارائه نمی‌دهند. در نهایت، این اثر بیشتر به خاطر بازی ملیسا لیو و موضوع جالبش به یاد ماندنی است تا کارگردانی یا فیلمنامه‌ی قوی.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «میلک» (Milk) را که به زندگی یک فعال حقوق مدنی می‌پردازد، یا «راست‌گرد» (GoodFellas) را که تصویری واقع‌گرایانه از زندگی خلافکاران ارائه می‌دهد و در روایت با این اثر شباهت‌هایی دارد، تماشا کنید. همچنین «شیرزن» (Suffragette) که داستانی از مبارزه زنان برای حقوق خود را روایت می‌کند، می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.