Bad Girls Go to Hell

اگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که جسورانه به مسائل اجتماعی و جنسیتی می‌پردازند و از فضاسازی نوستالژیک و سیاه و سفید دهه‌های شصت لذت می‌برید، «دختران بد به جهنم می‌روند» می‌تواند تجربه‌ای متفاوت باشد. این فیلم، با وجود ریتم گاه کند و بازی‌های نه چندان حرفه‌ای، نماینده‌ای از سینمای مستقل و جسور آن دوران است که نگاهی بی‌پرده به تاریک‌ترین زوایای جامعه داشت.

نقطه قوت اصلی فیلم، جسارت کارگردان در پرداختن به موضوعاتی است که در آن زمان تابو محسوب می‌شدند. فیلمبرداری سیاه و سفید، حس و حالی نوآر و دلهره‌آور به فیلم بخشیده و بازی گیجی دارلینگ در نقش اصلی، تلاش او برای بقا در جهانی خصمانه را به تصویر می‌کشد. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار ضعف‌هایی است و برخی اتفاقات بدون منطق روایی قوی رخ می‌دهند.

«دختران بد به جهنم می‌روند» در ژانر درام و جنایی طبقه‌بندی می‌شود، اما بیشتر به عنوان یک فیلم «رافی» (roughie) یا بهره‌کشانه (exploitation film) شناخته می‌شود. این زیرژانر که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی محبوب بود، غالباً با مضامین خشن، جنسی و گاهی غیراخلاقی، برای جذب مخاطب عام ساخته می‌شد. دوریس ویشمن یکی از پیشگامان این سبک بود و فیلم‌هایش اغلب شامل صحنه‌هایی از خشونت علیه زنان و نمایش زندگی‌های حاشیه‌ای بود.

این فیلم به ما یادآوری می‌کند که چگونه سینمای بدنه (exploitation cinema) در دهه‌های گذشته، با وجود ضعف‌های فنی و روایی، توانست بازتابی از دغدغه‌ها و تابوهای جامعه‌ی خود باشد. «دختران بد به جهنم می‌روند» پنجره‌ای به دنیای زیرزمینی و اغلب نادیده گرفته شده‌ی زنان در جامعه‌ی آن دوران است و نشان می‌دهد که چگونه شرایط اجتماعی می‌تواند افراد را به سمت موقعیت‌های دشوار سوق دهد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «رقصنده در تاریکی» (Dancer in the Dark) از لارس فون تریه را برای تجربه‌ی غرق شدن شخصیت در شرایط سخت و اجتماعی، و «دختران زباله: تمام شب» (Girltrash: All Night Long) را برای فضایی مشابه با مضامین زنانه و جسورانه دنبال کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.