Postal

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول سینمایی هستید، «پستال» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. این فیلم با جسارت در پرداختن به موضوعات حساس و نمایش خشونت و شوخی‌های رکیک، مخاطب را به چالش می‌کشد. اوبه بول، کارگردانی که اغلب با اقتباس‌های ناموفق از بازی‌های ویدیویی شناخته می‌شود، در اینجا رویکردی شخصی‌تر و هجوآمیزتر را در پیش گرفته است. «پستال» فیلمی است که یا عاشقش می‌شوید یا از آن متنفر، اما قطعاً شما را بی‌تفاوت نخواهد گذاشت. اگر تحمل شوخی‌های سیاه و نقد بی‌پرده‌ی مسائل روز را دارید، این فیلم ارزش دیدن را دارد.

قدرت اصلی «پستال» در رویکرد جسورانه و بدون ملاحظه‌ی آن به هجو اجتماعی است. فیلمنامه، هرچند پراکنده، موفق می‌شود با استفاده از موقعیت‌های اغراق‌آمیز و شخصیت‌های کاریکاتورگونه، تصویری هولناک و در عین حال خنده‌دار از جامعه ارائه دهد. بازی‌ها، به‌ویژه نقش‌آفرینی زک وارد در قامت «دود» و دیو فولی در نقش عمو دیو، به خوبی از پس نمایش شخصیت‌های آشفته و دیوانه برآمده‌اند. کارگردانی اوبه بول، با وجود انتقادات فراوان، در اینجا توانسته ریتمی تند و هیجان‌انگیز را حفظ کند و فضاسازی‌ای خلق کند که کاملاً با حال و هوای آشفته‌ی فیلم همخوانی دارد. با این حال، افراط در نمایش خشونت و شوخی‌های جنسی ممکن است برای بسیاری از تماشاگران آزاردهنده باشد.

«پستال» در ژانر کمدی سیاه، اکشن و تریلر دسته‌بندی می‌شود، اما به شکلی رادیکال از قراردادهای این ژانرها فراتر می‌رود. این فیلم بیشتر شبیه به یک اثر سورئال و پارودی است که با استفاده از عناصر خشن و شوکه‌کننده، به هجو سیاست، مذهب و فرهنگ عامه می‌پردازد. شباهت آن به بازی ویدیویی «پستال»، که به خاطر خشونت و آزادی عمل بالا شناخته می‌شود، در فیلم نیز به وضوح دیده می‌شود. این ترکیب نامتعارف از ژانرها، «پستال» را به اثری منحصر به فرد تبدیل کرده است که شاید بتوان آن را در کنار آثاری چون «آمریکای زیبا» (American Beauty) یا حتی «مرده شریر» (Evil Dead) از نظر جسارت در بیان قرار داد، هرچند با رویکردی کاملاً متفاوت.

با تماشای «پستال»، مخاطب با اثری روبرو می‌شود که تلاش دارد تا با زبان سینما، فریادی بر سر پوچی‌ها و ناهنجاری‌های دنیای امروز بزند. این فیلم، اگرچه ممکن است از نظر فنی یا فیلمنامه‌نویسی بی‌نقص نباشد، اما در ارائه‌ی یک دیدگاه تند و انتقادی، موفق عمل می‌کند. «پستال» به شما یادآوری می‌کند که سینما می‌تواند ابزاری برای بیان نارضایتی‌ها و خشم‌های فروخورده باشد، حتی اگر این بیان با شوخی‌های زننده و خشونت اغراق‌آمیز همراه باشد. این فیلم، دریچه‌ای است به ذهن کارگردانی که ظاهراً از بسیاری جنبه‌های جامعه‌ی خود ناراضی است و تصمیم گرفته این نارضایتی را به شکلی غیرمتعارف و به‌یادماندنی به تصویر بکشد.

اگر از شوخی‌های سیاه، اکشن بی‌پروا و نقد اجتماعی جسورانه‌ی «پستال» لذت بردید، احتمالاً از تماشای فیلم‌هایی مانند «مرد عنکبوتی ۲» (Spider-Man 2) ساخته‌ی سم ریمی به دلیل ریتم پرانرژی و اکشن خلاقانه‌اش، یا «تلقین» (Inception) ساخته‌ی کریستوفر نولان به خاطر پیچیدگی‌های روایی و بصری، لذت خواهید برد. همچنین، «رانندگی» (Drive) ساخته‌ی نیکولاس ویندینگ رفن، با فضاسازی خاص و شخصیت‌پردازی منحصر به فردش، می‌تواند برایتان جذاب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.