Beerfest

اگر به دنبال فیلمی هستید که بتوانید با دوستانتان در یک شب آرام و بدون دغدغه تماشا کنید و قهقهه بزنید، «برف آبجو» انتخاب درستی است. این فیلم سرشار از شوخی‌های موقعیتی، لحظات غیرمنتظره و ارجاعات فرهنگی (به خصوص به فرهنگ نوشیدن آبجو) است که می‌تواند ساعت‌ها شما را سرگرم کند. کارگردانی «جی چاندرسخار» (Jay Chandrasekhar) با ریتمی سریع و فضاسازی مناسب، به خوبی توانسته حس و حال یک رقابت دوستانه و در عین حال خصمانه را به تصویر بکشد. بازی بازیگران نیز، به خصوص در نقش برادران ولف‌هاوس، کاملاً در خدمت کمدی فیلم است و تلاش آن‌ها برای پیروزی در این رقابت، پر از لحظات خنده‌دار است.

بزرگترین نقطه قوت «برف آبجو» در صداقت و بی‌پرده بودن آن است. فیلم سعی نمی‌کند خودش را جدی بگیرد و با آگاهی از ماهیت «پست مدرن» و گاهی «سطحی» خود، تمام تمرکزش را بر روی خنده گذاشته است. فیلمبرداری ساده و بدون زرق و برق، به فیلم اجازه می‌دهد تا بر روی شوخی‌ها و بازی بازیگران تمرکز کند. اگرچه فیلمنامه گاهی دچار افت می‌شود و برخی شوخی‌ها تکراری به نظر می‌رسند، اما انرژی کلی فیلم و تعهد بازیگران به نقش‌هایشان، این ضعف‌ها را تا حد زیادی پوشش می‌دهد. این فیلمی نیست که بخواهد شما را به فکر فرو ببرد، بلکه هدفش سرگرمی محض است.

«برف آبجو» در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، اما با زیرشاخه‌هایی چون کمدی «مبتذل» (Crude Comedy) و کمدی «موقعیت» (Situational Comedy) گره خورده است. این فیلم یادآور کمدی‌های کلاسیک دوران دانشجویی است که در آن شوخی‌های جنسی، موقعیت‌های ناهنجار و مصرف مواد (در اینجا آبجو) بخش جدایی‌ناپذیر ماجرا هستند. در دورانی که بسیاری از کمدی‌ها سعی در حفظ ظاهر خود دارند، «برف آبجو» با جسارت تمام، پا را از خطوط قرمز فراتر می‌گذارد و همین جسارت، بخشی از جذابیت آن برای مخاطبان خاص خود است. این فیلم شبیه به آثار «نشنال لمپون» (National Lampoon) از نظر آزادی بیان و شوخی‌های بی‌ملاحظه است.

بازیگران اصلی فیلم، که اغلب اعضای گروه کمدی «Broken Lizard» هستند، در خلق لحظات کمدی نقش کلیدی دارند. «پل سوتر» (Paul Soter) و «اریک استول‌هانزکه» (Erik Stolhanske) به عنوان برادران ولف‌هاوس، تعادل خوبی بین شخصیت‌های عصبی و در عین حال مصمم خود ایجاد می‌کنند. «ام.سی. گینی» (M.C. Gainey) در نقش کشیش و «یورگن پروچنو» (Jürgen Prochnow) در نقش بارون، حضوری به‌یادماندنی دارند و به عمق کمدی فیلم می‌افزایند. حضور بازیگران کهنه‌کار آلمانی نیز به فیلم اعتبار خاصی بخشیده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم کمدی‌های بی‌پرده و گروهی مانند «سوپر trocaها» (Super Troopers) که توسط همین گروه ساخته شده، یا فیلم «مهمانی ساندویچ» (The Hangover) را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه و شوخی‌های رکیک دارند. همچنین، فیلم «آموزش بد» (Accepted) می‌تواند گزینه خوبی باشد که به جنبه‌های دانشجویی و کمدی موقعیت می‌پردازد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.