The Star Boarder

اگر به ریشه‌های سینمای کمدی صامت، به‌خصوص دوران اولیه فعالیت اسطوره‌ای چون چارلی چاپلین علاقه‌مندید، «مهمان ستاره» را نباید از دست داد. این فیلم فرصتی است تا سیر تحول شخصیت و سبک کمدی چاپلین را از نزدیک مشاهده کنید. با وجود اینکه شاید به اندازه‌ی شاهکارهای بعدی او خنده‌دار نباشد، اما فضاسازی موقعیت‌های طنز و بازی‌های فیزیکی او، حتی در این مرحله‌ی ابتدایی، قابل توجه است و نشانه‌هایی از نبوغ آینده‌ی او را به نمایش می‌گذارد.

قوت اصلی این فیلم در همان دوران اولیه، به نمایش گذاشتن ایده‌هایی برای خلق موقعیت‌های کمدی مبتنی بر اتفاقات روزمره و کمی رسوایی‌های خانوادگی است. بازی چاپلین، حتی با وجود محدودیت‌های شخصیت‌پردازی در آن زمان، همچنان جذابیت خاص خود را دارد و تلاش او برای ایجاد لحظات کمیک، قابل ستایش است. کارگردانی جورج نیکولز نیز توانسته است ریتم مناسبی به سکانس‌ها ببخشد تا داستان به خوبی پیش برود.

«مهمان ستاره» در ژانر کمدی کوتاه صامت طبقه‌بندی می‌شود. این فیلم نمونه‌ای از کمدی‌های موقعیت (Situation Comedy) در اوایل قرن بیستم است که بر پایه‌ی شوخی‌های کلامی (که در اینجا با تصاویر جایگزین شده) و درگیری‌های شخصیت‌ها در موقعیت‌های پیش‌بینی‌نشده بنا شده است. این سبک، پایه‌ای برای بسیاری از کمدی‌های بعدی سینما و تلویزیون شد.

تماشای «مهمان ستاره» به بیننده این امکان را می‌دهد که با یکی از اولین آثار سینمایی چارلی چاپلین آشنا شود و درک بهتری از چگونگی شکل‌گیری شخصیت «ولگرد کوچولو» (The Little Tramp) و سبک کمدی او به دست آورد. همچنین، این فیلم نگاهی اجمالی به تکنیک‌های فیلمسازی و روایت داستان در دوران طلایی سینمای صامت ارائه می‌دهد.

اگر از تماشای این کمدی کوتاه صامت لذت بردید و به فضای کمدی‌های اولیه چارلی چاپلین علاقه‌مند شدید، پیشنهاد می‌کنیم آثار دیگری از او در دوران کیستون مانند «جشن بزرگ» (The Big Show) یا «کافه عکاسی» (The Face on the Barroom Floor) را نیز ببینید، و همچنین کمدی‌های کوتاه باستر کیتون مانند «پلیس» (The Policeman) یا «کشتی‌گیر» (The Navigator) را از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.